پرسش و پاسخ | صفحه 6

خواندن دعا و نماز و ... افعال زیبایی هستند که باعث آرامش و اطمینان قلبی موقت می شوند اما این را بدانید درونی که در خلا از حقائق و اسرار عالم آفرینش باشد و به ریشه های فلسفی مسلط نباشند، هیچ گاه با اینگونه مراسم آرام نمی شوند. درمان اصلی اضطراب و ناآرامی در هر مسیری افزایش علم به آن مسیر است. به طور مثال آنگاه که از جاده ای تاریک عبور می کنید که هیچ آگاهی نسبت به آن ندارید یک لحظه آرام نخواهید بود. و آری، این نا آرامی روان مطمئنا جسم را تحت تأثیر خود قرار خواهد داد. یافتن فلسفه و حکمت عالم بهترین درمان هستند. و مباحث بسیار عالی فلسفی که به شما پیشنهاد می شود بیابید تا دیدگاهتان نسبت به سیر زندگی در این عالم عوض شود، آنگاه به آرامش خواهید رسید: 1) جلد اول اسفار: بحث وجود و ماهیت. - در این بحث خواهید یافت که ریشه "وجود" و "هستی" انسان از کجاست؟ - "وجود" خلق، و "وجود" خالق آیا با هم متفاوتند؟ یا در اشتراکند؟ - در برابر "وجود"، "عدم" تعریف شده است، آیا "وجود" انسان از عدم آمده است؟ یا از "وجود"؟ آیا وجود انسان به عدم برمی گردد؟ یا ... - "وجود" شما کی با ماهیت مع شدند؟ - چرا نور "وجود" که غرق معشوق بود، اشراق به این عالم وحشت سرای عناصر انداخت ؟ و ... 2) جلد هفتم اسفار: بحث خیر و شر - با یافتن ریشه وقایع "خیر"، یا وقایعی که به آن¬ها "شر" اطلاق می شوند. یافتن این که آیا شرها موجودی اند؟ یا ایجادی؟ آیا شرها از سوی حق است یا ایجاد بشر؟ آیا آنچه به ظاهر شر است بواقع هم شر است؟ یا خیر؟ مطمئن باشید پس از یک دوره سیر صحیح در این وادی، (1) شناخت معنی "وجود" و "هستی" و 2) شناخت ریشه وقایع خیر و شر) به اطمینان و آرامش خواهید رسید.

پاسخ این سوال با استفاده از رسائل معظم له ارائه شده است. نمی دانم که هستید و چقدر در این زمینه تحقیق دارید؟ اگر بواقع بخواهید پاسخ این سوال را بیابید، سال ها سفر کردن در وادی دین می خواهد نه گوشه ای نشستن و سوالی پرسیدن. پاسخی که به شما می دهیم تمام آن چیزی نیست که باید بدانید. دین از ما چه می خواهد؟ آری، ظاهر دین عمل به احکام است ولی این را بدانید اصل "عبادت" در بین محققان تعریف های گوناگونی دارد از آنجمله: بعضی عبادت و انجام مناسک دینی را برای تقویت انگیزه های روحی و بهره های معنوی دانند. بعضی عبادت را موجب نزول رحمت و جذب فیوضات معنوی دانند. ابن سینا در نمط نهم از اشاراتش : نوعی ورزش روحی داند که تز تفکر را تقویت می کند. کارل گوید: انجام مناسک و عبادات ابراز دوستی با خداوند است. و بعضی "عبادت" را موجب جدا شدن از این بدن مادی و پرواز روح به افق های وسیع و عالی دانند. دانشمند معظم فیلسوف متأله حضرت استاد موسوی در رساله سوره مبارکه حج مرحله نهم در ذیل تدریس خود می فرمایند: "عبادت" نوعی عمل عاشقانه روح در برابر جمال و کمال خالق است. مانند عاشق سوخته ای است که نمی داند از کجا شروع کند؟ عبادت حلقه هستی او را به گردن نهادن است. اما پرسش شما: دین از ما چه می خواهد؟ یعنی چه فرمانی صادر نموده که ما ملزم به انجام آن هستیم؟ این را بدان! هدف یار فرمان دادنی که در تو ایجاد نفرت کند، نیست، فرمانی که با جبر باشد نیست، بلکه او می خواهد تو خود خود شوی، چون سنگ آسیاب، درون خویش را به چرخش آوری، تا جذبه یار تو را آنچنان در خود بفشارد که رهایی از جذبه او نداشته باشی. دین به ما چه می دهد؟ به سوی حقیقت دین برو تا ببینی چه حاصل ات خواهد شد.

با سپاس که از آن سامان با سایت در تماس اید. رمزی وجود دارد. اما شرح رمز آن آسوده شبی خواهد و خوش مهتابی.

دستوری است از نظر مذهب و روانکاوان و از نظر حکما و فلاسفه که از بدو میلاد یک طفل تا دوران7 سالگی ارمغان زمان را در برابر چشم آنان ارائه دهید یعنی منظری که او را خوشحال کند. فکر ابتدایی او که چون غنچه ای از گل به هم فشرده شد با حرارت و نورانیت شوقی بازش کند یا منظری که او را به محبت و دلسوزی نزدیکش سازد که هر کدام از اینها مثالش ساده باید انجام گردد که جایی که چشم او بیافتد اگر او دارد چند قدم راه می رود مادر یا دیگری او را به سینه اش بچسباند و نوعی نوازش کند. اینکه جایی که او را به فکر دارد مانند بعضی از صحنه هایی که عکس های منظم و عکس هایی که حکایت از یک بزرگ انسان یا معصومی در او باشد بر او ارائه دهند این مناظر را باید تا 7 سالگی نشانش بدهند حتی اگر پدر و مادر با یکدیگر می خواهند کار زشتی را به هر عنوان انجام بدهند در منظر این طفل نباشد. از 7 سالگی تا 14 سال نوع راه رفتن بزرگان، نشستن بزرگان، طرز سخن گفتن بزرگان، نوع نوشیدن آب بزرگان، نوع غذا خوردن فرزانگان اینها را به او بیاموزند. پس منظر دگر را دستور نداده اند. از 14 سال به بعد خود باید ممیز کار یا مناظر دیدنی خودش باشد. در مدت این 14 سال در هیچ منبع اگر منابع علمی و روانکاوی ندارد که مراکز تراژدی، مراکز حزن آور، مراکزی که روان او را آزرده می کند او را نزدیک سازید. با این مقدمات می توان استفاده کرد اگر همراه این طفل یک انسان محقق باشد او را به جایی که پرسیدید ببرد نه به عنوان اینکه این مُرد و برای دگران اسف باقی گذاشت، ببرد و بگوید این شخص از دانشمندان بوده و فعلا در میان ما نیست. این آرامگاه از شخصیت های والا بوده، فعلا در میان ما نیست. یا کنار قبر معصومین اگر توفیقی حاصل شد از اندوه حرف نزنند از عظمت آن بزرگواران سخنی بگوئید. امید است به جواب رسیده باشید. از اینکه حضرت عالی به کاووش این موضوع اقدام فرمودید موفق وموید در مسیر حق باشید.

بیانتان را باید اینگونه جواب داد: تمام معصومین مطهرند و تمام معصومین مقدس و نابند و لحظه ای نه عصیان کرده اند و نه به یاد عصیان بوده اند. ینکه موضوع نحوه رد عصیان از آنان در ادعیه مشاهده می شود، یک قانونی در علم معانی و بیان هست، آن قانون در زبان فارسی معروف است که «به دیوار بگویید تا دگران بفهمند». بیان معصوم نه آن بوده که خودشان گناهکار بودند، نحوه را ادعیه یا در عبارتهایشان (منظور نحوه بازگشت به حق) فرموده اند، منتهی چون معصومین کریم بوده اند و نخواستند بگویند تو انسان عصیانگرا اینکار را بکن، بطور کلی عصیان راتعریف نمودند، که دگران بفهمند اگر عصیانی کردند چگونه باید توبه و بازگشت بنمایند. جان مطلب آن است برای انجام دادن، این بیانات را ارائه دادند و اگر فرضا در دنیا عصیان گرایی نبود، هیچگاه معصومین برای حال و مقال خویش این کلمات را ادا نمی فرمودند. اینکه حضرت سجاد(ع) فرموند: «اگر مرا عذاب کنی، و مرا به آتش بیاندازی، به دوزخیان خواهم گفت، من عاشق او بودم». ین مطلب نه آن است که می خواهند بفرمایند، در واقع من عصیان گرایم، نه. عشاق تو همه از اینکه آیا حق تو را ادا خواهند نمود به وحشت افتاده اند. بار حبیبا! این وحشت را از آنها بردار. هدف حضرت این بوده است.

برای اینکه شمه ای از این موضوع را برایتان بیان کنم، آن است که حضرت آدم صفی الله اولین آدم نبوده است قبل از او نیز آدمیانی بوده اند. طبق روایاتی که از بیان حضرت امام صادق(ص) رسیده. اما کیفیت پیدایش آدم در تابستان گذشته در همین سایت بحث شده است و زیبا آن است شما به آن مراجعه بنمایید تا به تکمیلش نزدیک گردید. (به سوال شماره 485 از مجموع سوالات تابستان 1386 مراجعه فرمایید).