پرسش و پاسخ | صفحه 5

هدف از "تقیه" کلمه‌ای را بیان نمودن و ارادة دیگری داشتن است، این معنی تقیه است. زمانی که جرأت نکنند واقع را به زبان بیاورند، اجازه تقیه داده شده. اما این را بدانید پیغمبر حق ندارد تقیه کند؛ امام معصوم آن هم با شرائطی اگر دریافتند که دینشان در خطر است، جانشان در خطر است، شیعیانشان در خطرند، تقیه می کردند. مثل اینکه "حضرت صادق"(ع) به منصور دوانیقی میفرمودند: ««یابن عمّ» هر چه به شما گفته اند دربارة من، خطا گفته اند»، این تقیه بوده؛ و "حضرت رضا" (ع) هم با مأمون همانگونه؛ "حضرت سجاد"(ع) هم پس از بازگشت از داستان کربلا همانگونه. پس امامان "تقیه" می نمودند، ولی پیامبران حق تقیه نداشتند. اما چرا باید تقیه محل تهمت برای شیعیان باشد؟

رجوع به پرسش شماره 67 از بخش مذهبی  گردد ،سیاوش فرهادی  از فلسفه نماز پرسیدید، اول از شما می پرسیم: آیا باید فلسفه نماز را بدانید؟ صلاﺓ فرمان اله است، هم برای پگاهان، و هم برای ظهر و عصر و هم برای مغرب و عشاء. و این هم باید گفته شود، عموم فرمانهای عبادی مانند صلوﺓ، مانند غسل، مانند حج، و امثال آن، اینها را باید به فرمان بپذیرند نه به برهان و استدلال. پس جان مطلب: فرمان عبادات نیاز به برهان ندارد، و اگر هم کسی به برهان رفت کار نازیبایی انجام نداده. و اما از لحاظ زبان: فرمان ابدیت قرآن با همان واژه عربی باید به دلهایشان فرو ریزد، که اگر اهل هر زبان، نماز را با واژه خود بخواند، روح وحدت و روح یگانگی در صلوﺓ حاکم نیست. باید در این گفته هایتان تجدید نظر نمایید.

با سلام هدف از "تقیه" کلمه ای را بیان نمودن و ارادة دیگری داشتن است، این معنی تقیه است. زمانی که جرأت نکنند واقع را به زبان بیاورند. این را بدانید پیغمبر حق ندارد تقیه کند؛ امام معصوم آن هم با شرائطی اگر دریافتند که دینشان در خطر است، جانشان در خطر است، شیعیانشان در خطرند، تقیه می کردند. مثل اینکه "حضرت صادق"(ع) به منصور دوانیقی می فرمودند: «یابن عمّ» هر چه به شما گفته اند دربارة من، خطا گفته اند، این تقیه بوده؛ و "حضرت رضا" (ع) هم با مأمون همانگونه؛ "حضرت سجاد"(ع) هم پس از بازگشت از داستان کربلا همانگونه. پس امامان "تقیه" می نمودند، ولی پیامبران حق تقیه نداشتند. منبع: رساله سوره مبارکه حمد با تدریس و تحقیقات دانشمند معظم، فیلسوف متأله حضرت استاد موسوی

با سلام خانم پورمقدسی اولا این را بدانید موضوع "اربعین" یک سلسله رویدادهای علمی دارد، که پس از گذشت 40 روز از ذهاق روح، سیر روح با تن چه می شود؟ آگاهی روح نسبت به تن چگونه است؟ اولین تلاشی تن یعنی جدا شدن سر از تن در قبر چه لحظه ای خواهد بود و ... بنابراین موضوع اربعین نه تنها در عالم مذهب بلکه در عالم علم نیز مورد بحث قرار می گیرد. اما سخن شما از جهت اجتماع است که چرا مراسم "اربعین" می گیرند یا نمی گیرند؟ این سؤال یک سؤال ریشه ای نیست، بلکه پیرامون یک عارض سخن گفته اید، چرا که این موضوع در فرهنگ های مختلف، در کشورهای مختلف، در زمان های مختلف به صورت های مختلف انجام شده است. اگر تحقیقی داشته باشید می یابید که دستور رسول ا...(ص) برای عزاداری از زمان شهادت حمزه عموی پیامبر به بعد به صورت های مختلف انجام شده است. اما اگر بخواهیم پاسخی برای شما داشته باشیم می گوییم: با اندک تأملی می توان یافت هر چه موضوع معظم تر باشد، پرداخت به آن باید قوی تر باشد. عظمت شهادت خاندان رسول ا...(ص)، و قساوت قلب بی دینان به نام دین!حقائق بسیاری را آشکار می کند، که هیچ گاه نباید در عالم خاموش شود.

با سلام لغت "شیعه" به معنای "دوستدار" و "پیرو" است. هدف دوست داران و پیروان واقعی ایشان است. مثلا در مورد شیعه علی(ع) اینگونه بیان می شود: الشیعه من شایع علیا "شیعه" حقیقی آن است که: تز عمل علی(ع) و تز اخلاق او در او اثر کند! "شیعه" آن است که عملا گونه علی(ع) باشد نه لفظا! امیدوارم با همین جملات مجمل تا حدی به واقع برسید.

رسیدن به "یقین" در وادی دین تنها راه رسیدن به آرامش است. و "یقین" جز با "تحقیق" در راه طلب حاصل نمی شود. تنها یک مثال می زنیم، خودتان به پاسخ خود برسید: چون در امر دین به تحقیق می روید، مباحثی از قبیل "نبوت" و "معجزه" را می یابید. گاهی تنها در وادی لفظ می مانید(حاصل وادی لفظ سرگردانی است نه آرامش!)، و گاهی نه، به تحقیق می روید و اگر تحت اشراقات علمی استادی حکیم قرار گیرید خواهید یافت: 1) آیا معجزه همان خرق عادت است؟ 2) آیا نبی خود معجزه می کند؟ یا باید با اجازه حق به معجزه رود؟ مثلا هگل می گوید بخار شدن آب در حرارت و انجماد آن در سردی، آیا معجزه نیست؟ این شیوه یک برد عقلی و عادت بشر است. آیا معجزه این است؟ 3) آیا معجزه را باید به منگنه عقل ببریم یا به منگنه طبع و عادت؟ یا نه، به منگنه آیت ها و نشانه ها که فوق عقل اند؟ 4) وقوع معجزه آیا از رسالت رسول است؟ یا ولایت او؟ 5) آن کسی که روح القدسی اش قوی شده باشد، آیا می تواند خرق عادت انجام دهد؟! 6) آیا کرامت همان معجزه است؟ 7) چرا رسول الله در حالی که معجزه دارد بجای اینکه مانند انبیاء گذشته از معجزه اش سخن بگوید، آنها را از سمنامبولیسم(پرداختن به غیب گویی) دور می سازد؟ چون به این حقائق برسی، به یقین در موضوع خواهی رسید و نهایت آن آرامشی واقعی است. (پاسخ این سوال با استفاده از رسائل معظم له ارائه شده است.)