پرسش و پاسخ | صفحه 4

برگرفته از رساله سوره مبارکه هود(1)، صفحه62_ تکثیر قدیم ابتدا تعریفی از توبه داشته باشیم: "توبه" یعنی بازگشت، بازگشت از جای گم، بازگشت از جای ناشناخته. آنگاه که سیر، سیر کمال باشد، بازگشت مذموم است، و آنگاه که سیر، سیر نواقص باشد، بازگشت اصل است. توبه کن و بازگرد زیرا او غافر الذنب است. تا که برگشتی، می‌گوید: لبیک! اما کی انسان شرائط بازگشت را پیدا می‌کند؟ خطاب به تو می‌گوییم: آیا هنوز لذت عصیان در کامت باقی نمانده؟ بدان که توبه زمانی میسر است که شرنگ تلخی در درونت جای لذت گناه را گرفته باشد والا توبه‌ای که باز در درون حبّ عصیان یا حتی فکر عصیان موجود باشد، چه ارزشی دارد؟ ابتدا باید قباحت و کثیفی عصیان تجسم لحظه به لحظه داشته باشد، و زجر طاقت فرسای آن سراسر او را پر کند (همانگونه که لذت دروغین عصیان زمانی او را پر کرده بود)، و آنگاه که در برابر حق خاضعانه زانو زند، کم کم امکان توبه فراهم می‌شود و چه زیباست که بدانی پیکر انسان تائب غرق انوار ا... می‌شود، و مقامی عالی می‌یابد. پس ای بشر! اگر دیدید زمانی فکرتان، علمتان، به جایی می رود که دلتان را سیاه می کند، برگردید، دور بزنید، فرار کنید! و گرنه دلتان می میرد!

دلیل سؤال شما شاید نشأت گرفته از تحقیق درون نباشد، بلکه عاملش محرک خارجی و درخواست نتیجه باشد... اما ما بخشی از تحقیقات معظم له را نه برای پاسخ به سؤال کلیشه‌ای شما بلکه برای مقدمه آشنایی دل شما با جمال رسول ا... تقدیم می‌نماییم: (برگرفته از رساله عظمت رسول ا... – بخشی از سخنرانی معظم له در رمضان 1378 ه.ش) آنچه در کتب موثق تاریخی و تحقیقی و رساله های خاص خطی (که نام و مشخصات آنها محفوظ خواهد بود) پیرامون عظمت رسول ا...(ص) نقل شده این است: نه از خود رسول ا... بلکه از حامل نور رسول ا... (یعنی عبدا... پدر ایشان) سخنی چند داریم، شما خود اصل نور را در درون خود بیابید. ... وقتی عبدا... (پدر رسول ا...) تولد یافت، نور نبوت در پیشانی اش بود و این موضوع آشکار شده بود، بطوری که وقتی عبدا... با بچه ها بازی می کرد، اگر بچه ای به او سنگ می زد، همین که سنگ به حریم چهره ایشان می رسید به آن طرف پرتاب می شد، سنگ به چهره ایشان نمی خورد و ... تا به حد بلوغ رسیدند... روزی در سایه‌ای از خانه کعبه استراحت می کرد. نه خواب بود و نه بیدار، دید نوری یا تشعشعی یا انرژی ای از کتفش بلند شد و بالا رفت و رفت و رفت تا از چشم عبدا... دور شد. این نور به دو قسمت شد، یک قسمت آن به شرق و یک قسمت آن به غرب رفت و دوباره برگشت و دائره ای به دور عبدا... حلقه زد. و چون نزدیک عبدا... رسید، بنگی و آوازی از آن دائره نور و فضا برخاست و به گوش عبدا... رسید که: ای حامل نور محمدی بر تو سلام و بشارت باد! عبدا ... نزد پدرش عبدالمطلب آمد و مطلب را بیان کرد. عبدالمطلب گفت: باید به محلی در هفت فرسنگی مکه برویم... نزد دو برادر که عنوان "سطیح" داشتند رفتند که هر دو یک روز از مادر متولد شده بودند، و از نظرجسمی استثنا بودند، گفته می شود تکه گوشتی بیش نبودند ....ولی جزء معبرین بودند ..... برادر اول چشمش که به عبدا.... افتاد به لرزه آمد ... دست عبدا... را بر پیشانی اش گذاشت و آرام شد. گفت: هفتاد ماه است که این درد در پیشانی من غوطه‌ور است، گفته بودند باید دست نبوت به پیشانی‌ات برسد!!! سپس گفت: السلام علیک یا عبدا... بن عبدالمطلب بن هاشم بن عبدمناف بن .... (و تمام اجداد رسول ا... را نام برد). - ای عبدا... تو حامل نوری هستی که این نور در بین بشریت تنها به تو اعطا شده. عبدا... گفت: او را بیشتر به من معرفی کن!! اینگونه بیان نمود: نبیٌ کریمٌ زکیٌ حلیمٌ، رجلٌ من وُلد قالب بن فهر ... سپس معظم له ازدواج عبدا... و انتقال نور نبوت از صلب عبدا... به بطن آمنه و نیز انقلاب طبیعت را در لحظه رویدادهای مهم به تحقیق رفته‌اند... آنچه بیان شد، گزیده‌ای بود از "رساله عظمت رسول ا...(ص)" حاصل سخنرانی دانشمند معظم، فیلسوف متأله حضرت استاد موسوی در ذیل سخنرانی رمضان 1378 و اما شما آقای عماد آریان! امیدوارم اکنون دیگر پی "سه" معجزه نباشید و بدانید که اصلا نور وجود رسول ا...(ص) پیش از پیدایش در عالم ناسوتی اصل اعجاز و عینیت حقه اله بوده است.

با سلام این سایت،‌ یک سایت فلسفی حکمی و عرفانی است و آنچه شما درخواست نموده‌اید یعنی القاب مقام معصومین علیهم السلام را می‌توانید در کتب و سایت‌های مربوطه بیابید. متشکریم

مطلبی که نگاشته‌اید صحیح است. اما مربوط یه کسانی است که علی را فوق بشر و در درجه خدایی می‌دانند. اگر هدف شما از ارسال این مطلب مقامی است که از علی بن ابیطالب(ع) در سایت تجسم داده شده است، هیچ گاه علی را الله ندانسته‌ایم بلکه ولی الله دانسته‌ایم. ولی خوب است مراجعه نمایید به خطبه البیان علی(ع).

اجباری در آمدن به سوی دین نیست، دین برای نابودی اضطرابهاست، دین برای آماده شدن دلهاست. دین برای ساختن انسان هاست. هر که مشتاق است باید بدود و ببلعد نه بنشیند تا اجبارا به او فروریزند. لذاست دین را با آن که در کفر است سخنی نیست، اما اگر یک بار رو به حق نمود و اعلام "هست"ی نمود، سپس مرتد شد، آنجاست که دین روی او سخن دارد! از طرفی دیگر حکم "مهدور الدم" بودن در مورد هر مرتدی نیست، شرائطی حاکم است. احکام فقهی آن را تحقیق نمایید و تفاوت بین مرتد فطری و ملی را بیابید.

این لقب سندیتی در منابع ندارد، به ایشان نسبت داده اند.