پرسش و پاسخ | صفحه 7

با تشکر از شما خانم محقق نیروی اغلب بر غالب: هم غالب مقدس است و هم اغلب مقدس است، هم غالب عزیز است و هم اغلب. پس نمی توان بر این بود که اغلب مهمتر از غالب است، چون مفهوم اغلب از غالب حاصل می گردد. ولی اینکه مخاطبها مذکرند و مفهوم و معنی اغلب یعنی مردها که در زمان رسول الله پرسش می نمودند و نوعا آنها در حضور رسول الله(ص) بوده اند و پرسش ها را می نمودند که به این پرسشها آیات نازل می شد. بعضی از مطالب را جنس مذکر یا مردها در حضور رسول الله(ص) یا در مجامع دگر می پرسیدند تعدادشان بیشتر و نزدیکتر به حضرت رسول بودند، و پرسش می نمودند، از مرکز وحی منزل باری جواب می آمد، برای سوال کنندگان بود و سوال کنندگان هم همانگونه که گفته شد مردها بودند. نیروی اغلب بر غالب این است. پاسخ سوال دوم: آری برزخ هم مقدماتی است برای معاد، یعنی تا برزخ چهره نیابد، هستی معاد بروز نمی نماید.

جواب این نیاز به شرح زندگی دوران رسالت رسول الله(ص) دارد. آنگاهی که از سوی حق فرمان صادر شد، آنهایی که توحید و نبوت و عصمت تو را پذیرا نمی شوند و در جدالند تا حد نهایت با آنها مدارا گردد و اگر از آن حد گذشت «یلونکم» شد یعنی به رنگهای مختلف خواستند آیین تو را که آیین جهانی است نابود سازند، تا حد نابودی آنها قیام فرما، زیرا اراده و فکر و عمل اینها هم به خودشان و هم به اجتماع زیان آور است. و مبانی دیگری دارد که جایش اینجا نیست.

کسی که پرسشتان راجع به زشت عملان بوده، و به احتمالی با گفته های مختلفتان بر این کلمات نظر دارید بیان مال من نیست. بیان از آن قرآن کریم است، اگر اشکالی دارید بر قرآن است نه بر بیان من، که اشکالتان به هیچ وجه وارد نیست.
دریای رحمت حق آنقدر گسترده است که نه من می فهمم و نه شما می فهمید که بخواهیم توجیه کنیم عذاب و رحمت او نماییم.
از سوی دگر چون او اصل رحمت است به کسی عذاب نمی دهد، همه چیزش رحمت است. اینکه زشت عملان خطایی را به جای آوردند در حالی که توحید و نبوت ومعاد و ولایت را پذیرایند، باید اصل زشتی عمل بازگشتش به خودش شود نه از خدا باشد. این قاعده را حضرت باری در سوره نباء آیه «لابثین فیها احقابا» اسمش را ذاحقبه فرموده است. یعنی زشت عملان برای اینکه مر عدالت را بیابند و کثرت رحمت را همان اندازه ای که در جهان ناسوت به زشتی عمل پرداخته اند، اثر آن زشتی را خود در مکانی به نام «حقبه» خواهند دید. حقبه معانی مختلف دارد، گاهی 7سال، گاهی کمتر، گاهی بیشتر از شرنگ زشتی خود جامی به سر خواهند کشید. تا از این گذر معنی عدالت را بیابند.
و از سویی که رحمت باری فراوان است چون توحید و ولایت و نبوت و عصمت را پذیراست و احیانا عمل به ارکان هم داشته آزادش می کنند تا به مبانی رحمت حق نائل گردد و فیض های او را بچشد. این قانونی است که در مبانی قرآن و تفاسیر آیه ای از قرآن یا از آیات دگر استفاده شده غیر از این از دید ما سخن گفتن زیاده روی است.

بیننده که پرسشتان پیرامون رزق کریم از متن قرآن در سوره مطهر نور نمودید، چون پیش از این چند مورد جواب داده شده احتمالا به اینگونه نبود که شمارش آن را ارسال نمایند. و اما کلمه «چرا» من نفهمیدم با این صراحت که مبادرت به فرمان چرا نمودید!! «چرا» از مامن لازم الاجراست!! یعنی کسی که بر او واجب است و ضرور است، کارش را الزاما انجام دهد، واژه «چرا» در این مقوله پیوست می شود. و این ضرور هم لازمه اش ربط حقوقی یا ربط الزامی را به همراه دارد. و حال اینکه جوابهایی که ما می دهیم نه جنبه حقوقی دارد و نه جنبه الزامی. بلکه نوعی عاطفه و مهر است و برای اشراق عواطف کلمه «چرا» بیان نمی گردد، بیان عاطفه ابراز می شود!! و بهتر آن است شما بیننده هرگاه که اینگونه درخواستی را نمودید، بجای بهره گرفتن از «چرا» نیروی عاطفی را روانه بفرمایید. و اما موضوع «رزق کریم»، یا رزق مطلق، یا رزق معین، یا رزق محدود هیچکدام از اینها را در بیانتان از ما نخواستید. ولی عواطف ما، ما را برآن داشت که این نکات در موضوع رزق برایتان تقریر شود. «رزق کریم» فیضی است که از حضرت باری تعالی به جهان ممکن مانند بارانهای پر از برکت و مانند جریان هوا و همانند حرارتها و رطوبتها و خیزش هاست که بر اثر فرود آمدن این نعم جهان، جهان ارضین یعنی زمینیان و جهان علوی یعنی کهکشانها و منظومه ها به نظمند. اینها از رزق کریم باریتعالی منظم شده اند که اگر آنی مهرش، و رحمتش و فیضش از هر کدام این منابع و پدیده ها امساک شود، در جا فرو می مانند. و رزق محدود عبارت است از طعام و غذایی که برای هر انسان پیش از میلاد تا لحظه موت معین و در حد نهاده شده یعنی پیش از آنکه طفل از مادر متولد گردد رزق او در اوول مادر قرار گرفته و از آنجا به ژنتیک ها که در درون کروموزوم ها موجودند نیز فراهم شده. گو اینکه این دو، شکل و رنگ را می سازند ولی رزق و سهم هر موجود رنگی است. و هر موجود شکلی است، و هر موجود اندازه ای است. نیز مشخص گشته و از اوول مادر به شیمه مادر می رود، و از شیمه مادر(منظور از شیمه مادر مویرگهایی که تن این طفل را می سازد، به جریانند) به مامن تغذیه مادر فرو می ریزد و هرآنگاه که بخواهد از مادر تولد یابد روزی او به آبها و زمین و هوا و نور و حرارت و گیاهان و ممکنات زمینی و آسمانی معین می شود. و این روزی در ادامه است یعنی مواد غذایی که سهم این انسان فرضی است آماده می سازند تا او از طریق حلقومش با سه پدپده ای که در حلقوم وی آماده شده به جلگه معده و تشکیلات درونش فرو ریزند و اگر آنی این سه پدیده که در فضای دهن حالت جذب و حالت بلعیدن باشد، از مسیر خویش اندکی کوتاهی ورزند به زندگی این انسان خاتمه داده می شود و این روزی ها با این کیفیتها ادامه دارند تا لحظه ذهاق روحش. آن لحظه ای که ذهاق روح وی گردد، روزیهای وی پرونده شان در هم منطوی و پیچیده می گردند. با این بیان گفته آنهایی که معتقدند اگر بشر زیاد گردد زمین گنجایش روزی او را ندارد، باید بی توجه بود. و این گفته ها اساس مذهب و اساس علمی ندارد. «و فی السماء رزقکم و ما توعدون» با این بیان قدسی الهی روزیهای بشر از سوی صاحب آن بشر یعنی حضرت باری آماده شده و خواهد گشت. جهان ناسوت ابزار است نه علت اصلی. علت اصلی از آن کریم رزق است و اما روزی مقسوم مواد غذایی نیست موادی که معده را پر نماید نخواهد بود. روزی مقسوم کمال است، روزی مقسوم علم است ، روزی مقسوم ادب است، روزی مقسوم تاریخ و جهان بینی تاریخ است. روزی مقسوم علوم مایری و مالایری ایی است که درجهان ناسوت معلقند یعنی دریاهای مواج علم و کمال و جلال و جمال و فلسفه و حکمت و عرفان و انسان سازی و مبانی قرآن و مبانی روایات معصومین و گفتار حکیمانه حکیمان اله شناس، به حساب آیند. هر کس باید بکوشد تا از این رزق مقسوم سهمش را بگیرد. شما چنانیکه لغت «چرا» را گفتید شاید به این واژه دیگر رو آورید!! چگونه قسمت خود را از این دریای کمال فراگیرند. جواب آن است بر هر انسان با شعور و زیرک لازم است کنار هر دری که از رحمت علم باز شده دق الباب نماید و آن در را بکوبد یعنی در جهان فعلی ما در ریاضی و شیمی و علوم پایه را بکوبد، درِ علوم ادب و تاریخ و جهان بینی را به صدا در آورد. در لغت شناسی و ریشه یابی کلمات را فرا گیرد و بیابد و از همه مهمتر در باب رحمت فلسفه و حکمت و عرفان و منابع قرآنی و اساس قرآن و مبانی روایات را باید بکوبند تا سهمشان از این روزی ها کدام روزی باشد، تا سهمشان از این روزی ها کدامیک از اینها باشند، تا کدامین غالب آید در نبرد زین دوگانه تا کدامین برد نرد و اگر بخواهیم معنی روزی را برایتان بیان کنیم حداقل 20 ساعتی زمان لازم است. مقدارکی از آن که وقتمان اجازه می داد روی همان ریشه عاطفی و ریشه عنایی برایتان بیان نمودیم و بس. امیدوایم به نکته های این متن به حد عالی عنایت بشود که آنهایی که با ما در مسیرند بدانند چگونه سخن بیان نمایند. توجه: گو اینکه در آیه 26 در سوره مبارکه نور می فرماید: ناپاکان مرد برای ناپاکان زن و ناپاکان زن برای ناپاکان مرد و پاکان مرد برای پاکان زن و پاکان زن برای پاکان مرد و سپس در پایان اشاره شده است برای همگان، این هم بخشش است و هم روزی کریم است. ظاهر آیه در روزی کریم جسم را ارائه می دهد ولی از دیدگاه تحقیق همان است که برایتان تقریر شد.

باید بدانید که امور پنج گانه نماز لازمه اش این نیست که در یک سوره یا در یک منطقه ای از آیات قرآن کریم باشد. صلاه امر واجبی است و امر واجب با یک جمله فرمان که نامش «اقم الصلوه» باشد صادر گشته و این هم چند آیه را در بر می گیرد که راجع به فرمان نماز یا صلاه هست. اما این نماز کی دو رکعت و کی 4 رکعت و کی 3 رکعت و کی قصر یعنی شکسته و کی تمام باشد، و کی آهسته و کی با صوت خوانده شود، اینها از شرحی است که معصومین که خود مفسر واقعی قرآن کریم بوده اند در متن روایات بیان نموده اند. و شما هم که مکلفید باید بر آن فرمانها، تن در دهید و انجام دهید.

آیه که می فرماید ما جن و انس را نیافریدیم مگر برای عبادت. عبادت نه آن است که همان اصطلاحات شرعی باشد. هم پوشیده ها و هم آشکارها باید سعی شان آن باشد که وجودشان، ماهیت شان، برخوردشان، رفتارشان، یکدگر را هم بستایند و هم کمک یار باشند و هم یاری دهنده. چون در توضیح آیه می فرماید: ای یعرفون یعنی هدف از عباد شناخت یکدگر است، هدف از شناخت خیر این به آن برسد و خیر آن به دیگری برسد. بلی هدف ستایش حضرت باری هم هست. چون ستایش ها هم تکوینی اند و هم تشریعی. ولی هدف اصلی خیر این موجود به موجود دیگر رسیدن است. امید است معنی را به واقع بیابید.