پرسش و پاسخ | صفحه 3

با سلام پاسخ این سوال قبلا در سایت قرار گرفته است. به  پرسش شماره 13  ازمبحث جبرواختیار زیرگروه فلسفی و پرسش شماره 57 بخش مذهبی مراجعه بفرمایید.

اطلاعات راجع به عالم ذر قبلا در سایت گذاشته شده است،لطفا به پرسش شماره 6 از مبحث خلقت  زیرگروه فلسفی شماره مراجعه فرمایید.

بحث اول ما صدر من الله مبحث مفصلی است که در جلد (7) اسفار صدرایی مورد تحقیق دانشمند معظم ... قرار گرفته است. اول موجود مفارقی که از حضرت الله صادر شد، تا واسطه بین خلق و خالق باشد، هرکدام از محققان و فیلسوفان و حکیمان نظری دارند: بعضی "عقل" را اول ما صدر من الله(صادر نخستین) دانند، بعضی گویند "قلم" (ن و القلم و ما یسترون) و اما قال سید المرسلین : خلقت انا و علی من نور واحد، و اول ما خلق الله نوری!! آری، واسطه خلقت تمام جهان و جهانیان ما هستیم! وجمال السالکین لقب میرزا جواد آقا ملکی تبریزی می باشد.

از اینکه شما قرآن را حکم قرار دادید، سخت متشکریم که از مسیر حق انشاءالله به سوی حق خواهید شد. و اما راجع به آفرینش، زمان برای توضیح کامل در این سایت نیست؛ اما نه آن نیست که اول مرد آفریده شود و بعد زن که آن داستان آدم و حواست. داستان آدم و حوا، اینها یک بحث اند، تا چه میزانی این تقدم و تاخرش صحیح باشد، خیلی سند محکم نیست. زیرا اگر اولین را در پیدایش آدم صفی الله بدانیم، و قبل از آن چیزی را ندانیم، چه دلیلی داریم که اول آدم آمد بعد حوا آمد؟ درست است در بعضی از نوشته هاست ولی این نوشته ها باید بررسی کامل گردد. اما ما می رویم به سوی دگر، زمانی که آدم صفی الله آفریده شد، یک آدم نبوده، مشخص نبوده، در یک زمان آدمیان آفریده شدند و این آدمیان هم شامل مردها و هم زنها و هم شامل تیره ها(یعنی رگه های مختلف یعنی سیاه، سفید و سرخ و رنگ دگر) که در قانون ژنتیک روی اینها بحث شد. زیرا در متن قرآن داریم حضرت حق آدم را آفرید نه شخص آدم را. «آدم» اسم جنس است، اسم جنس هم شامل زن می شود و هم مرد و هم شامل سفید پوست و هم شامل رنگ دگر. وقتی این مطلب برای ما تثبیت شد، از خیلی مطالب هم حادثه های فکری دور می شود و آن این است که می گویند خدای متعال اجنه را فرستاد تا با پسران آدم ازدواج کنند که درست نیست. یا فرشته را فرستاد با پسران آدم ازدواج کنند که این هم درست نیست یا خواهر و برادر با هم ازدواج نمودند، این هم با دلائل محکم درست نمی آید. بلکه همان قسمت اولیه است. یعنی اگر در یک زمان بگوییم آدم با آن کیفیت آفریده شد، هم زن، هم مرد، هم اختلاف در تبار و خون پیدا شد. زیرا از زمان فعلی ما تا زمان آدم نزدیک شش هزار و اندی کسر سال است و ما نباید معتقد باشیم که اولین آدم، آدم صفی الله بوده، خیر. قبل از ایشان هم آدم هایی بودند، این است که از امام صادق(ع) پرسیدند قبل از آدم که بوده؟ فرمودند: آدم. بار دگر پرسیدند: قبل از آدم که بوده؟ فرمودند: آدم. تا به جایی رسید که حضرت فرمودند اگر هزار بار از من بپرسید می گویم آدم. پس نقش آدم ابوالبشر چیست؟ در زمان آدم ها پیدا شدند، منتهی آدمی که مورد مخاطب خدای قرار گرفت، آدم صفی الله بود.

با تشکر از شما توجه داشته باشید که قانون اقدم و اشرف، اینها جزء تحقیقات حکمت و فلسفه اند. و آن نیستند که یک فصلی در کتابی باز شده باشد. باید از دید تحقیق قانون اقدم و اشرف را در فلسفه الهی یافت. و اما اینکه اشرف و اقدم چگونه است، نیاز چندانی برای مثال ندارد. نیاز به دو شیء مثلی دارد که دید هر انسان به این دو شیء که نگریست، یکی را بر دیگری مرجح داند و آن مرجح نامش اشرف است. دو سیب را مقیاس می کنند، یکی از آن منظم تر و زیباتر و باطراوت تر و دیگری کمتر، آنکه با طراوت است نامش اشرف است. باز هم بگویم؟! این قانون اشرف. و در جهان هستی پیدایش های تقدم یعنی اولی در اشرف است و به هر نسبت که اشرفها مقدم باشند، پیدایش آنها سریعتر است، تا به حداقل برسند. پاسخ سوال دوم: قانون هستی و نیستی، اینها انتزاع از همند، نه اصلی برای همند. به این معنی که نیستی اصلی نیست، زیرا هر اصلی باید مبتدا و خبر و نتیجه در او باشد. هر چیزی که ابعادش اینگونه باشد، نامش اصل است ولی هر چیزی که بیان گردد ولی ابعادی آنگونه نداشته باشد، انتزاع است. یعنی از اصلی جدا شده. بنابراین نیستی از هستی پیدا شد «لا میز فی الاعدام من حیث العدم» چیزی که عدم است تمیزی ندارد. اینکه شیء ای را چیزهایی محور او را گرفته و پر نموده، اینها عدمند، یا اینها هستند؟ جواب دوم است. اینها هستی اند نه عدم اند. زیرا هر چیزی که چهره یابد، هرچند آن چهره قابل لمس و رویت نباشد، هست است، نه عدم است. پس جهان جهان هستی است، نه جهان عدمی. آنچه به دور انسان می چرخند، یا هوایند، (هوا هست)، یا جذبه موجودند (جذبه هست)، یا نورند (نور هست)، یا ظلمت اند (ظلمت هست) یا گردش اند (گردش هست) و دهها چیز دیگر. پس آنچه به اطراف انسان می چرخند، هستی های مختلف اند. ما عدم هاییم چو هستی ها نما تو وجود مطلق و هستی ما (یعنی خدایا چون تو هستی ما هستیم) آری ما به ظاهر عدمیم ولی در حقیقیت هستی هستیم یا به ظاهر هستیم در حقیقت عدمیم. این یک اصلی است که در جوابتان اینگونه باید گفته شود. جان مطلب: جهان خالی از هستی نیست، پر از هستی است.