پرسش و پاسخ | صفحه 7

انسان مانند قلمة گیاه نیست که گیاهی را با گیاه دیگر پیوستش بدهند، انسان در شرائط موجود می تواند به چهره انسان درآید، یعنی ظرفیت قرار مکین از آنِ مادر، بلعیدن اوول مادر، اسپرم پدر و ده ها عامل دیگر. هرآنگاه این عوامل موجود باشد آری انسان ظهور می یابد ولی این عوامل در صورتی که وجود نداشت، صرفا از اسپرم و نطفه چیزی حاصل نمی شود.

جواب: بیان کننده این مطلب، از کجا دانستید که ابزار معنویِ شما بر می گردند و بس. پیداست اصلاً به فلسفه معاد جسم و جان آگاهی ندارید، اگر آگاهی می داشتید، به یقین این جمله را بیان نمی نمودید. متن قرآن و بیان روایات و عقل فلاسفه برآنند که هر انسان، با همین جسم و جان، یا به قول شما با همین بعد معنوی که روح و عقل و نفس و دیگر مجردات باشد رجعت خواهد کرد. در صورتی که تبهکار باشد، با همین جسمی که به تبهکاری پرداخته، کیفر بیابد، یعنی با چشمی که خطا کرده، با گوشی که جفا شنیده، و زبانی که توهین به این و آن نموده، یا فرمان جبر و زجر، صادر کرده، باید به کیفر خود برسند و لاغیر.

خانم سروناز نعیمی قبر و دنیا آمدن شما، هیچ ارتباطی به هم ندارد. اصلا پیکره پرسش تان ناقص است. چون پیدایش جهان یک امر عنایی است، از سوی حضرت باری و کیفر و زجر گورستان اثری است از انسان، این کجا و آن کجا؟ و ما جواب از موضوع قبر را دادیم ولی برای اینکه کمی آشنا گردید به اندک جوابی شما را توجه می دهیم. اکثر بزرگان برآنند که انسان از گهواره اش به سوی گورش روان است. یعنی لحظه ای که او را در گهواره نهند، در حقیقت دارد به سوی گور نزدیک می گردد، این یک مطلب. و بعضی برآنند که فلسفه تیزی دندان برای کندن گورستان است، چون هر انسانی با تیزی دندانش به قبرش نزدیک می گردد. این عبارتها چون توضیح داده نشده، در جواب تان گفتیم. و اما چرا شما به این جهان بیایید شمابی آگاهید!! و این چرا عدم عرفان را حکایت می کند. و باید خوشحال باشید که آمدید نه در انزجار و تنفر. چرا؟ زیرا وجود از عدم زیباتر است، اگر نبودید چه بودید؟؟ و هم اکنون که هستید، هستید. بار دگر این جسارت را بر حضرت حق روا نداشته باشید.

خانم هدی مظاهری در نخستین مرحله، باید توجه داشته باشید که روح از عالم مجرد است، و آنچه از عالم مجرد است و مجردات، نباید آلوده شوند، ولی همان روح نیرو به همان جسم می دهد که جسم کار خویش را انجام بدهد، پس عصیانگراها روح آنان موید یا مقوم زشتی های آنهاست. همانند حرارت و جوشش آب. یعنی نفس روح بر قدیسیت خود باقی است، آن جسم است که به عصیان و زشتی ها قیام نموده است. اگر صاحب این جسم توبه کرد، یا در برابر زشتی ها زیبایی هایی را انجام داد، عظمت روح به حال خویش خواهد بود. و اگر انسانی که به خطا اقدام نمود، نه توبه نمود، و نه زیباکاری از او پدید آمد، همانگونه که جسم تحقیر می شود، روان هم در دائره تحقیر قرار خواهد گرفت تا روز معاد. یعنی روحی که در جسم عصیانگرا، یا آلوده وران، سیرش را طی نمود، به حالت عذاب یا ملول بودن، یا رنجور بودن، عینیت او خواهد بود. اما کی پایانِ کیفر عصیان کار خواهد بود؟ محققاً نمی توان تعیینِ او را نمود. این روح اگر از موحدین و معتقد به رسولان گرامی به خصوص رسول ا... بود و معتقد به ولایت امامان معصوم یا به دیگر عبارت به چهارده معصوم و نیز قرآنِ عظیم و روایات اهل بیتِ عصمت و طهارت بود، بعضی برآنند که مدتِ عصیان او ذاحقبه«یک مدت خاصی» است که متن این آیه در سوره نباء، آیه 23 موجود است. پس از گذرای این دوره به سلسله نیکان پیوست خواهد شد، ولی آثار عصیان در عضوی از اعضای او خواهد بود. و اگر اهل معتقداتِ گفته شده نباشد، پایانِ کیفر او به درستی مشخص نیست. سوال دوم شما «اعتقاد به روح لازمه اعتقاد به معاد است» لازمه اش صددرصد صحیح است که روح با جسم خودش محشور خواهد گشت، نه تک رو، یعنی روح تنها یا جسم تنها، خیر. باید هم جسم و هم روح با هم برای معاد یا به دیگر عبارت، برای حشر و قیامت برخیزد، تا به نیکوکاران پاداش و به تبهکاران کیفر، یا نتیجه اعمال خویش را از همان جسم و همان روح دریافت بدارد. موفق باشید.

جواب از سوال «از لحظه ورود تا قیامت» هرگاه به درس فلسفه، جلد 9 اسفار، صفحه 233 آمدید و حضور پیدا نمودید، شرح این را کما و کیفا خواهید یافت. ولی با چند جمله که در سایت بیان گردد، چیزی دستگیرتان نخواهد شد.

پاسخ از سوال « آیا میتوان تمامی امامان معصوم را در روز قیامت دید : آری