پرسش و پاسخ | صفحه 9

طبق بسیاری از روایات مذهبی، آری حضرت مسیح در فلک چهارم، یا کیهان یا منظومه یا آسمان چهارم زنده است و هرآنگاه که حضرت حجت (عج) ظاهر شوند، حضرت مسیح پشت سر آن حضرت نماز اقامه خواهند نمود.

معاد یک قانون علمی و مذهبی است. و نشات گرفته از توحید است، یعنی کسی که به توحید و نبوت و ولایت و عصمت معتقد است، به سوی معاد روان است. در صورتیکه انسانی توحید و نبوت و عصمت و ولایت را پذیرا نباشد، چگونه به سوی معاد رود؟ اینکه کافرین یا کفار، معاد را منکرند در حقیقت توحید را انکار دارند.

با سپاس از سوالتان. بلی بحث رجعت، بحث پر قیل و قالی است در مبانی مذهب. یعنی پس از اینکه مولانا حجت بن الحسن (ارواح العالمین له فداء) پرده از چهره خویش بردارند، بعضی برآنند که 4 سال، بعضی هم مقداری بیشتر گفته اند که زندگی خواهند نمود، و حضرتش را به شهادت خواهند رساند، یا به لقاء ا... واصل خواهند شد. پس از آن رجعت به ترتیب یعنی اول رسول ا...، سپس حضرت علی و فاطمه و امام حسن و امام حسین تا مولانا حضرت عسکری. و به ارواح طیبه هم که مشتاق دیدار هر امام معصوم باشند، ابلاغ خواهد شد تا بار دگر رجعت نمایند، این دیدگاه از دیدگاه مذهب است، ولی خوب بسیاری هم این دیدگاه را نپذیرند، ولی خود ما قائل به رجعت معصومین هستیم، کم و کیفش را نمی دانیم. پاسخ سوال دوم: این گفته شما «اگر بپذیریم خدا عادل است...» این موضوع شایسته نیست، بلکه یکی از صفات حضرت باری عدل اوست. اما نقص اعضای تن انسان در بدو تولد، ربطی به حضرت اله ندارد. ارتباطش به نحوه عشق بابا به مادر، یا بلعکس، نحوه برخورد اسپرم و اوول از پدر به مادر، نحوه دوران بارداری مادر، و نحوه آرامش یا خشم مادر در دوران بارداری، و ده ها عامل دیگر که از سوی غذا و طعام پدر و مادر، یا نحوه آرامش و خشم والدین، یا کیفیت برخورد هنگام آمیزش خواهد بود. پس در صورتیکه طفلی ناقص، یا از دید فکر عقب مانده، یا عکسش در اوج زیرکی هست، همه اینها وابسته 1) به صفای والدین یا خشم والدین و ناامنی فکری آنها است 2) وابسته به آغاز بارداری مادر 3) وابسته به آرامش یا خشم مادر و دیگر رویدادها. پس ارتباط به حضرت باری ندارد، حضرت باری فرمان قدرت را صادر برای موجودها نموده اند، نه کیفیت اندازه ها. اندازه ها از همانهایی است که نام برده شد.

با سپاس از شما، آری هر انسان نه. انسانی که جز اندازه ها و تفکرات محدود را، مانند زندگی محصور، و اشتغال به کارهای زندگی اینگونه دارد، خیر؛ او نه چیزی را در این زمینه می یابد، بلکه، نه تنها نمی یابد، آنقدر غرق در جهان زندگی است که پیکرهای مرده که از جلوی چشم اش رد می شوند، مانند ذراتی که در هوا پراکنده و نابود می شوند می بیند. او شاید به اصل مردن هم معتقد نباشد. او اصل اشغالی که بر آن اهتمام دارد، می پذیرد و بس. اینگونه افراد ابدا از موت و لحظه موت آگاهی ندارند و نخواهند داشت. اما آنهایی که جهان را می خواهند ولی برای جهان دگر، و این جهان را دوست دارند برای در آغوش کشیدن شهد جهان لایتنهی که نامش متافیزیک است اینها آری، اینها چون عاشق اند بر آن جهان. و هر عاشق هر چند با معشوق در قطاع و پرده باشد، ولی چهره محبوب را در خود دارد و از خود جدا ندارد. و باید پذیرفت رهگذران این وادی فراوانند از آن جمله: حضرت صدرایی در آخرین سفرش که در شأن نبوت، به زیارت شده بود، با حضرت احمد و رسول ا... آنگونه وداع کرد که آخرین لحظه و آخرین مرتبة این زیارت را چشیده است. و با آن حضرت که وداع نمود و به سوی مأمن اصلی اش رهسپار شد، کاروانیان می خواستند او را از این مسیر و آن مسیر ببرند، به حرفشان گوش نداد. از مبدأ رسول ا... که مدینه الرسول باشد، به مقصد میعاد(میعاد: جای ملاقات دو حبیب است) که حبیب اش متنبی باشد، رهسپار گشت. و او در مسیر میعادگاه متنبی (که کسی بود، تحریک فلسفه صدرایی و تحریک اشراقات ربانی و تحریک عرفان الهی را از شعر وی به جانش جان شده بود) از او سخن می گفت. و بیانش این بود که: از تو به خیزش آمدم و در حریم تو هم، همه شهد جسم و جانم را باید نثار کنم، و نمی فهمیدند بیان صدرایی چیست؟ و رنج هایی که در مسیر راه بر او فرو می ریخت، با لبخند قرب حبیب به شیرینی مبدل می گشت. چون بر امیدی بود که دیگر همه رنج ها در کنار حبیب به پایان خواهد آمد، و این خود حکایت از لحظه های لقاء اللهی و رحلت وی داشت. و نظیر صدرا ده ها تن دیگر هم ما سراغ داریم، جایش اینجا نیست. و اما جواب دوم: آری شما نباید مبنای حرف ما را به واقع دریابید. چون در این وادی نیستید. از ما خواستید ربطتتان چگونه به آن حضرت یعنی «مولانا حجت ابن الحسن اروح العالمین له فداء» باشد، جمله هایی را یافتیم ولی نه به مفاهیم اش رسیدید و نه به معانی اش. ارائه الطریق شدید. و هم اکنون دیگر ارائه الطریق این است که : با دو قبله بر ره توحید نتوان رفت راست یا رضای دوست باید یا هوای خویشتن خانه جاروب کرده، آنگاه میهمان طلب، بس.

بین پاداش و کیفر ارتباطی نیست. این هر دو مثبت و منفی اند. چون مثبت و منفی از اضدادند و اضداد ربطی با هم ندارند ولی مبین هم اند و نه ارتباط با هم. آری کیفرها از همان نقمت ها و عصیان هاست، حالا این عصیان اندک یا عصیان متوسط یا عصیان کبیره. پس در حقیقت اینگونه باید گفته شود، عصیان و کیفر به هم مرتبط اند. از عصیان کیفر پدید آید، کیفر یعنی نفرتهای گوناگون. و از زیبا عمل ها پاداش ها بروز پیدا می کنند و آیات قرآن کریم هم به همین معانی مشعرند و فلاسفه و حکما هم نظر حتمی شان همین است که از زیبا عمل ها به پاداش ها رفتند. یعنی ربطشان به هم است و از عصیان ها عقوبت و کیفر پدید آید. البته این عقوبت و کیفر گاهی در این جهان ناسوتی است که انسانی که عمل زشت انجام می دهد، درونش پر از اضطراب است و حتی اگر به جوانب و جوانح رفتار او هم کسی آگاه نباشد، ولی درون پر از وسوسه و اضطراب و ناشکیبا. این خود عقوبت و کیفر است. حال، در جهان دگر و در جهان متافیزیک و در جهان محشر به چه صورت باشد، آن هم به نوعی حتمی تر و قوی تر. و آنکه زیبا عمل انجام می دهد، آرامش خاطر و شادی درون در این جهان برایش ایجاد می شود و در جهان دگر به پاداش های فوق العاده نائل خواهد شد. پس ما به مجموع سوالات شما، تا آنجایی که لازم بود جواب را دادیم، انشاءا... موفق باشید.

با تشکر از حضرتعالی و بیانتان. در این سوال شما 4 محور نمایان است. محور اول آن فرمودید: اینکه شما در کتابها خواندید، خداوند بندگانش را پیش از اندازه عذاب نمی دهد. همه این نوشته ها غلط است. حضرت حق، حق است، فیض است، مهر است، رحمت است، غفران است، رزاق است، وهاب است. اینها محال است که عذاب که خود حکایت از نفرت دارد بروز بدهند. چون حضرت باری مطلق فیض است، عذابی از او صادر نمی شود. انسان است که خود وسیله عذاب خود می شود. کی؟ آنگاه که به جهل خود اقدام کرد هر جاهل در عذاب است. آنگاه که به آزار دگران اقدام کرد در عذاب است. کی؟ آنگاه که به سوی کمال آرامش راه نیافت، آنگاه در عذاب است. پس عذابها از خدا نیست از خود انسان است و بس. دو چیز را همین انسان جاهل اگر حل کند، به عذاب نخواهد رسید. 1) زبانش را بربندد 2) توقع اش را از دگران بکاهد تا در آرامش باشد. اینکه خدا مرا از یاد برده بی معنی است. باید بدانید همگان در دیدگاه حضرت اله مساوی اند حتی آنهایی که یک نوبت هم در همه عمرشان نام خدا را نبرده اند اما قصور و کوتاهی و دوری از حضرت حق موجب می شود که خویش را در دائره فراموشی یا دوری از حق به حساب آورد. باز هم خود انسان مسئول است نه حضرت حق. جمله ای که گفتید درست است خدا بنده اش را عذاب می دهد؟ خیر؛ خیر؛ ابدا جواب این را در سطر اول دادیم. اما موضوع دعا: انسان کاره ای نیست هر کس باید خویش برای خویش دعا کند. آه صاحب درد را باشد اثر در هر حال امید توفیق برای شما داریم.