پرسش و پاسخ | صفحه 3

خانم بزمی رسیدن به مقام عرفان، کمال لایق نوعی هر انسان است، ممکن است گذرهای رسیدن در افراد از جهت سیرهای متفاوت درونی متفاوت باشد، اما هر انسان، به نام "انسان" استعداد برای یافتن تمام مقامات عرفانی را داراست، اگر شرائط فراهم باشد، و صد در صد زیر نظر استاد حکیم و وارسته!

با سلام و با سپاس از دقت شما خانم ترک آری، هر چند رنگ عرفان به این سادگی بر هر چهره ای نمی نشیند، و سال ها باید در برابر علم و صاحب علم زانو زد تا به کشف حقیقت رسید، اما این را بدانید، پس از کشف حق که جز با ارتباط به مقام ولایت و عصمت امکانپذیر نمی باشد، آنجا تمام علوم عالم چون نقطه ای در قلب عار ف خواهد بود! آنجا دیگر "عمر" و "زمان" و "مکان" و ... بی اثر خواهند بود، قلب او جام جهان نمایی خواهد شد که با یک جوشش ربانی هیچ سری از اسرار عالم در نزد او پنهان نخواهد بود.

در این مکتب موضوع "سیر و سلوک" پیش از وادی علم مطرح نمی شود. درست است که گفته اند: رسیدن به عرفان از دو طریق است: 1) از طریق دل 2) از طریق استدلال در این مکتب ابتدا پر شدن و کر شدن از مبانی فلسفی و علمی و پایه های محکم توحیدی، نبوی، ولوی و عصمتی بعنوان اصل است و سپس اگر شایستگی و اهلیت بود، اندک اندک تلألؤ عرفان خود، خود را نمایان خواهد نمود. (البته صد در صد زیر نظر یک استاد حکیم و عارف)

برای پاسخ به این سؤال لغت "متأله" و ریشه "اله" را بررسی می نماییم. دانشمند معظم، فیلسوف متأله حضرت استاد موسوی در ذیل تحقیق و تفسیر لغت "الله" در رساله سوره مبارکه حمد اینگونه می فرمایند: "اله" یعنی حیران، آن که مانده نمی تواند رد شود! آن که محو در عینیت حق یا امام معصوم شده، محو جمال یار است و نمی تواند از یار رها شود! «الله هو الذی یتاله الیه کل مخلوق عند الحوائج» (متن تفسیر صافی ملامحسن فیض کاشانی) او کسی است که همه حیران او می شوند، در نزد خواسته ها و رنجها «اذا انقطع الرجاء من کل وجه» هرگاه همه درها بسته شود، همه وسیله ها نابود شوند یقول بسم الله .. او اسم الله را می برد! «الذی لا یحق العباده الا له » آن که جز او مستحق عبادت نیست! «المغیث اذا استغیث» همه استغاثه ها به اوست! آنجا باید نرمک نرمک اشک بریزد. «اقول: یتأله الیه یفزع الیه» زمانیکه حیران او شدند، با "فزع" او را می خوانند! ("فزع" یعنی نیمه ناله. (نه ناله بلند، ناله آرام)). این مجملی از معنی لغوی لغت "اله" و اما آنگاه که فلاسفه را تقسیم بندی نمایند، به دوگروه اند: 1) فلاسفه مطلق 2) فلاسفه متأله فلاسفه مطلق فلسفه را برای فلسفه می خواهند اما فلاسفه متأله هدفشان از هر تحقیق و بررسی و منکشف شدن باب علم، یافتن "الله" است. چون از هر سو جز او را طلب نکنند، آنان را فلاسفه "متأله" گویند. اما پرسش شما: چرا انسان را موجودی متأله نامند؟ او فطرتاً جویای الله است. در حقیقت تمام گرایشات او (به سوی زیبایی ها ، به سوی علم، به سوی حق...) همه و همه در حقیقت برای یافتن و تحیر در ذات اقدس اله است. (این بود مجملی از بارقه های درسی دانشمند معظم، فیلسوف متأله حضرت استاد موسوی)

با نهایت سپاس از شخص شما که با این کوشش و جدیت به سوی سیر دل و حق روان هستید. ما اینکه فرمودید نفس دشمن است، این بیان ناقص و ناتمام است. نفس از مقدسترین پدیده هایی هست که حضرت باری در درون هر انسان به امانت نهاده است. آری آنچه میلها و هوسهای دوران زندگی است که انسان را به زشتی های هدایت می کند، نامش را نفس گذاشته اند و حال اینکه این میل است نه نفس است. جان مطلب: میلها در ادوار زندگی متفاوتند از 3 سالگی تا 15 سالگی نوعی است و از 15 تا 40 سالگی نوعی است و و از 40 به بعد نوعی دگر. که هر انسانی که بخواهد در مسیر سیر و سلوک باشد، با این پدیده های زشت باید در هر دورانش مبارزه نماید. یعنی در مرحله اول تا 15، مرحله دوم تا 40، مرحله سوم سالیان دگر که همه اینها سدند و دیواره اند برای رسیدن انسان به سوی حق. نام اینها بریدن مثبت هاست، یعنی اموری که ثابتند، مانند بدخویی، مانند زشت عملی مانند حرام خواری و مانند ارتکاب به عصیانهای مهم تر. باید با اینها مبارزه شود، اما آن چیزی که باید عملا انجام بدهد، 1) درستی در خود 2) حق دگران را عظمت دادن 3) از مطلق حرام ها باید فرار کند. 3مرحله و 3 مرحله، آن کسی که بخواهد به سیر حق برسد، باید بپیماید و اما مراحل دگری است: 1) توکل به حضرت حق، یعنی در هر دوران فشار زندگی، حضرت باری را ناظر خود بداند. مرحله دوم: اعتماد به خود و مداوم، یعنی این نباشد که دورانی را به زیبایی عمل بکوشد و دورانی را رها سازد، دائما بکوشد. مرحله بعدش: راضی به رضای اله باشد. پیداست شما از کشور ایران به آن سامان سفر نمودید، آنچه بر شما واجب است، هویت فرهنگی خودتان در آن کشور را از کف نبازید. و آن چیزی که شما را از هر جهت بها خواهد داد، هویت مذهبی و هویت ملیت و هویت فرهنگی است. هویت ملیت: فراموش نشود، شما زبان مادری خود را در چنان کشوری به رایگان به کسی ندهید. هویت مذهبی: به یقین شما اهل تشیع و امامت هستید، چون از گفتارتان پیداست. هویت ولایت، هویت عصمت، هویت نبوت را آنچه لازم باشد در دل و در جان و در زبان و در عمل اجرا نمایید. بخصوص ربط به قرآن کریم و ربط به امامان معصوم و ربط به مولانا حجه ابن الحسن(ارواح العالمین له الفداء) را حتما در زندگی شاهد و ناظر خود قرار بدهید. و علاوه بر اینها به یقین توحید شما به حضرت باری محکم است، اگر این شیوه های مراحل اولیه، شیوه های ربط هویت و معنویت را به خوبی انجام بدهید، به یقین بدانید هر چند از نظر مکان با این کشور به دور زندگی می کنید ولی در واقع همه جا، در همه حال یک ناظر و یک دوست و یک حبیب و یک یاری دهنده شما را کمک خواهد نمود و هیچگاه در زندگی آزرده نخواهید گشت. اینها نامش بر می گردد به سیر الی الله من الله یا سیر از جان به جانان. انشاء الله شما در آن سرزمین زیر پوشش لوای ولایت مولانا حجه ابن الحسن(ارواح العالمین له الفداء) محکم و استوار خواهید بود.

قرار ما در این سایت جواب دادن از گفته ها و پرسش های علمی و فلسفی است. پرسش تان راجع به راز و ناز با حضرت اله، ربطی دارد به نیروهای سیر و سلوک. چون ما در وادی دستورات سیر و سلوک نه شایسته آن هستیم و نه راهی به سوی آن داریم، از شیوه های راز و رمزش در معذرت. و اما آن 40ایی که شما تذکر دادید، بله عدد 40 بسیار مقدس است. فرمودند: «من اخلص عمله اربعین صباح فقد ینابیع الحکمه فی قلبه»، آنکه 40 روز عملش را مقدس نماید و کارهای درستی از او مشاهده شود و از خطا رانده گردد و دور، و به اعمال به درستی اقدام نماید، بر حضرت حق است که قلب او را سرچشمه های حکمت قرار دهد. شما هم آن 40ایی که اشاره نمودید، اگر هدفتان این است، هم اینگونه که گفتم. والا تمام شبها و تمام روزها را انسان باید از زشتی ها بگریزد تا به سرحد معنویت برسد. این هم راجع به آن عدد 40. پس مقید به 40 نباشید، بلکه در هر زمان مقید باشید طبق همان بیانی که رسول ا... فرمودند، از حرام ها دوری و محرمات را نزدیک نشوید. و اما مشرف شدن به بیت الله الاعظم، شما حتما روحانی کاروان دارید. زیبا آن است که مطلب را از همان روحانی محترم درخواست بنمایید. موفق وموید باشید.