پرسش و پاسخ

با سلام لطفا بخش رسائل، جلد ششم اسفار و مبحث دعا را در سایت مطالعه بفرمایید و مقام شهود را بیابید، سپس می‌توانید سؤالتان را مطرح بفرمایید. با تشکر

در موضوع استجابت دعا مواضع بسیاری اصل هستند که در جلد ششم اسفار ملاصدرا مورد بحث قرار گرفته است. دو مورد در پرسش شما مخالف با مباحث فلسفی است: 1) عبارت "نظر شخص" که مطرح نموده‌اید، به هیچ وجه اساس نمی‌باشد مگر آن فرد به مقام حکمت رسیده باشد. 2) عبارت "جواب اونو نمیده" که در پرسش مطرح نموده‌اید از نظر فلسفی صد در صد باطل است زیرا امساک فیض در حضرت واجب الوجود باطل است، او فیّاض علی الاطلاق است. گرفت یا عدم گرفت از سوی بشر است نه از سوی حق. اما بحث این است که انسان و دعای او زیر فرمان قضای الهی است یا زیر فرمان قَدَر الهی؟ (برگرفته از رسالة دعا، حاصل تدریس معظم له در ذیل جلد ششم اسفار صدرایی) اگر زیر فرمان قضای الهی باشد، به محض طلب و درخواست از سوی بنده، اجابت از حضرت حق انجام می‌شود. حتی اگر مخالف با طبیعت باشد. یعنی سلول های پیر و فرسوده نیز با دعا باید جوان شوند. اما اگر دعای بشر زیر فرمان قَدَر الهی باشند، دعا به منگنة حکمت می‌رود، سپس اجابت یا عدم اجابت آن تثبیت می‌شود و این امر را هیچ کس جز یک عارف و حکیم من ا... الی ا... نمی‌فهمد. بنابراین نظر ما و شما (که به قول حضرت صدرایی (در جلد هفتم اسفار) مانند مورچه‌ای هستیم که از لانه خارج می‌شویم و در صورتی که نخی قرمز از جلو چشمانمان عبور کند، همة جهان را قرمز می‌بینیم)، هیچ گاه نمی‌توانیم قضاوت درست در مورد دلیل اجابت یا عدم آن داشته باشیم.

با سلام خدمت شما هدف شما از "از دست دادن استعداد و مهارت تحصیل علم" روشن نیست. اما این را بدانید حوادث بظاهر شری که در عالم اتفاق می افتد، گاهی زاده اعمال اختیاری بشر است، آنچه با اراده انجام می دهد، و شری از آن حاصل می شود، که به هیچ وجه نباید آن را از سوی ذات پاک باری تعالی دانست. مانند حادثه هایی که هر لحظه ممکن است از روی نادانی بشر روی دهد. فردی در خانه نشسته، ناگهان تصمیم می گیرد، به سوی کاری برود، خود با اراده تصمیم به انجام می گیرد، از خانه خارج می شود، در لحظه اتومبیلی به او برخورد می کند و دچار حادثه می شود؛ هیچ گاه این حادثه را نباید به ذات اقدس اله ارتباط داد، حتی اجل های معلق که بشر قبل از رسیدن به اجل حتمی دچارش می شود، همین گونه است. نسبت دادن امور شر به ذات اقدس اله عین کفر است. اما بعضی رویدادها تقدیر الهی است که گاهی ظاهر زیبایی دارد و موجب کراهت برای صاحب آن نیست، آن را "خیر" می نامد و گاهی ظاهر زشتی دارد، و موجب کراهت برای صاحبش هست، آن را "شر "می نامد، در حالی که ذات اقدس اله وجودش خیر محض است و جز خیر از او صادر نمی شود. و آنچه هم بظاهر موجب کراهت انسان است، در صورتی که واقعا تقدیر الهی باشد، گاهی جهت "حکمت" دارد، گاهی جهت "آزمون". اما تشخیص این که: رویداد واقع شده از کدام دسته است؟ حکمت الهی است؟ آزمون الهی است؟ یا شری است زاده دست خود او؟؛ مطلق اش را که جز "حکیم" نداند، اما خود بشر تا حدی می تواند تمییز دهد، که زاده احساس خود او بوده، زاده نادانی و جهالت خود او بوده؟ یا خیر؟ از طرفی خانم مریم فتاحی، آنچه را شما عدم استجابت نامیده اید، از روی حکمت باشد یا هر دلیل دیگری داشته باشد، این را بدانید! عاشق آن است که با معشوق شرطی نباشد، لابشرط باشد! ایمانی که حول محور خودی بچرخد، ارزشی ندارد! زیبا آن است که بگویی: محبوبا! تو مرا ببین، همین مرا بس! هم وفایت عین عشق است هم جفایت عین طلب! منبع: رساله خیر و شر- حاصل تدریس و تحقیقات دانشمند معظم، فیلسوف متأله حضرت استاد موسوی پیرامون جلد(7) اسفار صدرایی

با سلام خانم بزمی پاسخ شما در پرسش شماره 13مبحث عرفانی زیر گروه فلسفی ارسال شده است. در مورد سؤال پایانی تان مراجعه نمایید به  پرسش شماره 5 مبحث عرفانی زیر گروه فلسفی 

خانم نادرخانی: آنچه را تحت عنوان گزیده ای از رساله "دعا" در سایت مطالعه نموده اید، مقام کسی است که به مرحله شهود رسیده است، اگر با دقت مطالعه نمایید بوضوح خواهید یافت،اصلا بین دعا و استجابت فاصله ای نمی ماند، که احتمال عدم استجابت در آن باشد. "شاهد" در مرحله عین الیقین است، او منازل مراقبه و مکاشفه را به زیبایی طی نموده است، و به مقام جذبه رسیده است. به عبارتی دگر: "شاهد آن است که حق را در دعایش می بیند و دعا می کند" پس بدانید، اصلا اراده او، عین استجابت است.

اما موضوع دعا. ما جوابی به شما نداریم بدهیم، به کتب ادعیه مراجعه کنید. در صورتی که انسان به انسان خطایی ورزد و درخواست معذرت و پشیمانی نماید حضرت عسکری(ع) فرمودند: پیش از آنکه یک گوش تو به گوش دگر آگاهی دهد، بپذیر. یعنی پذیرفتن بسیار زیباست. اما بعد از پذیرش رغبت سخن با او چند حالت دارد، یکی از حالتش ان است که اگر احتمال دهد سخن با وی بگوید و بار دگر به زشتی های او دامن می زند بهتر آن است از او دوری نماید.