پرسش و پاسخ | صفحه 2

موضوع دعا در این سایت زیاد بحث شده، یا به رساله دعا طیِ مقدماتی مراجعه نمایید.

از اینکه پیرامون دعا مطلبی را گفتید، خود مبین ارتباط روحانی شما با حضرت باریتعالی است. آری فلسفه دعا یکی از مبانی مهم مذهب است یعنی بدانگونه که هر انسان به اصل فطرت توحیدی باید عنایت مبرم و به احکام شریعت نبوی نیز توجه وافی، به دعا هم، همانگونه توجه لانهایت داشته باشد. لذاست، از نظر معصومین، دستور اکید صادر شده که هر عبادت باید یا قبلش یا بعدش به ذکر دعا هر چند اندک باشد، بپردازد، تا تکامل در عمل دینی و اخلاقی او حاصل بشود. این جان دعاست و ارزش دعاست. پس نباید دعا را برای حصولِ مطلوب بجویند، بلکه دعا را برای راز در طلب انجام دهند. تا شهد دعا منقطع نشود. زیرا اگر ادعیه را برای برآوردن طلبها تنها خواستارش باشند، تا به طلب رسید، رها می‌شود. و این رها ناقص. آری برای انجام طلبهای ضروری که از عهده بشر امکانش لایمکن، باب دیگری در مذهب تعیین شده است. و آن باب استغاثه و نذر است. شما اگر بخواهید به فوریت به هدف برسید، در صورتی که هدفتان مرضی اله باشد، یا به باب استغاثه بروید، یا به سوی نیت‌های نذورات. والا دعا برای راز حال و مقالِ مخلوق با خالق است، بنده با ا... است. و این را هیجگاه هر چند کم باشد جملاتش، طرد ننمایید تا درونتان روشن و شفاف گردد. اینکه آن عرب به محضر علی(ع) آمد و با حضرت آنگونه سخن گفت، به نتیجه فوری رسید، نه این است که علامه امینی در نزد حق و مولا علی (علیه السلام) بهایی نداشتند و آن عرب بدوی بهایش بیشتر! نه. این به آن معنی است که امامان حکیم‌اند. دوست دارند که حبیب آنها لاینقطع در راز و ذکر با آنان باشند، اما بعضی هم در خانه‌شان را با شدت می‌کوبند، به فوری چیزی به او اعطا می‌فرمایند. دیگر مطلب را بیابید.

موضوع چهارم روشن نشد، اما موضوع اول و دوم و سوم، پیش از شما پرسیده شده جواب دادیم. و اگر بیشتر بخواهید ساده بیابید به کتابهای ادعیه مراجعه کنید. پیرامون گناه که انسان انجام بدهد یا ندهد، مفصلاً در این سایت بحث شده اگر مایلید به دقت بنگرید جواب را خواهید یافت.

خانم مریم بابایی شما در دروس حضور داشتید. مقداری از این اعراض کثیره که سهرودی و بهمنیار مطرح نمودی، مفصلا بحث شده یا احتمالا بعدا بیان خواهد شد، انشاءا... پرسش شما این بود که استعداد چگونه پیدا می شود؟ جواب: همانگونه که بیان شد، با مراقبتها، و روشهای معنوی و عبادی و شوق و شور در طلب ، به هر نسبت که موضوع و طلب برای طالب پر حرارت و شوری بس فراوان باشد، استعداد از اشراق شور حاصل می گردد. اگر ما شوق طلب را چون موضوعی فرض کنیم، یک سر رشته بر طلب، یک سر رشته بر شوق متصل اند و به هر نسبتی که طلب ایجاد شور و میل به سوی او باشد، آن رشته پرقطر می شود و نام آن قطر استعداد است.

پرسش شما در زمینه دعاست. و بیان آن است که به حاجت نمی رسید. یعنی به هدف نمی رسید. در حالیکه والدین شما هم برایتان دعا دارند. اول از شما می پرسم که، هدفی که انتخاب نمودید، برایتان خیر است یا شر است؟ می توانید تمیز بین خیر و شر را بگذاید یا نه؟ اینکه نوعی گله دارید که چرا به طلب نمی رسند، از کجا معلول آن طلب موجب زجرتان نشود؟ و موجب گرفتاری های جسم و جان؟! اگر انسان به این موضوعات، به ریشه اش بنگرد، در می یابد که فیض حضرت حق دائما معلق است. اینکه او نمی تواند به این فیض برسد نگرفتن این فیض برای او فیض است. نه اینکه پی مطلوب خود بگردد، خیر، یاید پی حکمت جهان برود، نه پی مطلوب خود. اگر این نکته را جهان توجه نماید، هیچگاه از حضرت باری که دعا می کند و در ظاهر به هدف نمی رسد، ناراضی نخواهد بود. چون طلب طالب، در طلب طی می گردد، نه طلب برای طلب باشد. اگر بتوانید این نکته هایی که گفتیم بیاید. اما اینکه از من پرسش نمودید که دعا کنم یا نکنم؟ آری، دعا ارتباطی است بین خلق و خالق، رازی است بین جاذب و مجذوب، رابطه ای است بین حبیب و محبوب. از سوی دگر منطق قرآن می فرماید: «ادعونی فاستجب لکم»، مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم، شما می دانید به اجابت رسیدید، ولی معنی اجابت را ندانستید چیست. والا، او نه منع فیض می کند، نه منع رحمت، این خود هستید که باید آنگونه در جاذبیت او قرار بگیرید، که آنچه از دوست آید خوش آید!! نه اینکه یک نظر در شما باشد، که می خواهم از این دیواره بالا روم، چرا نمی روم؟ نه، این اشتباه است. شما بخواهید، دیواره ها برای شما نرم گردد، نه بخواهید که از دیواره بالا روید. پس جان مطلب آن است که دعا بسیار بجاست و طلب هم در هر حال زیبا برای طالب خواهد بود. اینکه گفتید در ماه رجب، در کتب ادعیه دستورها را داده اند. زیبا آن است که به کتب ادعیه مراجعه نمایید، در کارهای زیبا و حسن موفق باشید.

سپاس فراوان از مهر و عنایت و کمال شما، اما جواب از سوال اول: آنگونه که شما فرمودید نیست. حضرت حق نماینده هایی به انسان غیر از معصومین عنایت فرموده، و همچنین وجود مبارک رسول ا... (ص) و امامان معصوم(علیهم الصلوات ا...) نماینده های حضرت حق به هر انسان مجردات اوست. از آن جمله عقل و مدرکات و نیروی تفکر، بوسیله اینها از مسیر درست برود، و از مسیر نادرست بپرهیزد. هر آنکس که از مسیر درست راهش را طی نمود، یا به مطلوب می رسد یا نمی رسد. اگر به مطلوب رسید نام این هم نیک است و هم خیر است. اگر به مطلوب نرسید نام آن زشت است. اگر دقت کنید هر دوی اینها از مدرکات انسان پیدا می شوند، پس چیزی نیست که بگوییم این از آن خداست، آن از آن دیگری است. پیدایش این دو حالت یا این دو صفت از خود انسان است ولی با عنایت اله. یعنی عنایت او هست که ما به راه نیک می رویم، عنایت او هست که ما نیروی یابیدن را داریم ولی هوای ما، ولی این میل ما، ولی خواسته ما از طریق درست نرفت. به این نتیجه می رسیم هر دو حالت فعلیت آن از خود انسانند ولی با تایید و عنایت حضرت اله. جواب از سوال دوم: پیش از اینکه مطلب را بیان کنیم تذکرمان به شما آن است که این شیوه را با دقت بنگرید. چون یکی از براهین کسانی که قائل به تناسخند همین است که شما گویید. ولی اینکه شما کسانی را که ندیدید گاهی می شناسید یا مکانی را که نرفتید گاهی برای شما آشنا است، این حکایت از نیروی بنطاسیه یا حس مشترک هر انسان است. که تمام چهره ها و تمام اندامهای عالم در نیروی بنطاسیه هر انسان جمع اند. به دیگر عبارت طفلی که از مادر متولد می شود چهره های درختها، چهره های دریاها، چهره های کوهها و نیز چهره های بعضی از ساختمانهای صنایع و همچنین چهره های مطلق انسان را در آن نیروی یا حس مشترک یا بنطاسیه قرار داده است. هر انسان که شوقش به هر کدام بیشتر باشد در جهان تخیل یا جهان تصور یا جهان حس به او نزدیکتر است و بس. این جزء فیضهای حضرت حق است و متن این موضوع هم در اسفار ملاصدرا و بعضی از گفته های حکیمان موجودند. جواب از سوال سوم: که در حقیقت محتوای آن بر 7 قسم است: الف) دعاها چرا به اجابت نمی رسند؟ به این سادگی نیست که شما دارید داوری می کنید. اولا از کجا معلوم به اجابت نرسیده باشد و شما ندانید. دانسته های شما از حس شماست، نه از واقعیات. اجابت دعا گاهی در حس است چون بیماری که بر اثر دعا خوب می شود. و گاهی در فوق حس است؛ درخواست رسیدن به فلان موضوع را دارد. اگر او به آن موضوع برسد هلاکت او در همان است. به ظاهر فکر می کند به اجابت نرسیده ولی در حقیقت رسیده است. و دیگر موانع دعا غذای حرام است، غذای نجس است و دهها چیز دیگر. ولی به نظر ما جواب شما در آغاز حرف (الف) داده شد. ب) آری هر انسان باید طبق وجدانیات به نیکی ها و برها بخصوص به خویشاوندان یا همسایگان اقدام ورزد. این یک وظیفه است نه یک علت. او به انتظار نتیجه نباشد کارش را درست انجام بدهد. توفیق او در همان است که به فرق او ریخته است. ج) جواب را در (ب) دادیم. د) اینکه فرمودید همسر من انفاق گر است، انفاق علت است. یعنی هر آنکس که انفاق کند معلولش را باید منتظر باشد، طبق متن قرآن کریم. هر آنکس یک عمل زیبا انجام دهد حداقل ده برابر به او خواهد رسید ولی شرط دارد، این انفاق تنها رضای حق باشد نه رضای خلق. کی به نتیجه می رسد آنگاه که رضای حق در او باشد. اگر برای رضای خلق باشد می بیند ولی آنگونه نخواهد یافت. ه) هر انسان بخوهد از دعایش به نتیجه برسد نحوه دعا این است که اول برای دگران و سپس برای خود باشد. دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای فرشته ات به دو دست دعا نگه دارد. پس خود برای خود باید درخواست دعا کرد. طبق بیان رسول ا...(ص) به فاطمه (علیها السلام) فرمود خود برای خودت کار کن وگرنه دیگری برای تو کاری انجام نخواهد داد. و) بله؛ تشکیلات حضرت حق گسترده است. هر کس توبه و بازگشت به حقیقت به سوی او نماید مورد عفو و غفران قرار می گیرد، طبق مفاد این آیه: :از رحمت خدا مایوس و ناامید مباش" ز) ارزش خود را بدانید که توفیق یافتید لحظه هایی از زمان خویش را سرگرم عنوان فلسفه و حکمت و عرفان متاله باشید و از این گذر به آرامش دل روید. اینکه توفیق یافتید به این وادی عرفان گامی نهید خود حکایت از تقوا و پاکیزگی شما را اعلام می کند. در هر حال موفق و موید باشید.