پرسش و پاسخ | صفحه 80

با سلام آقای علی رهبری قابل توجه شما، این سایت یک سایت فلسفی و علمی می باشد، لذاست از پاسخ دادن به امور فقهی خاص، معذوریم. جهت دستیابی پاسخ دقیق سوالتان به سایت هایی که در این زمینه تخصصا فعال هستند، رجوع بفرمایید. و اما از جهت فلسفی و علمی توجه به اصل "نقد" و "تحقیق" در برابر "تقلید" در مقاله ارائه شده در تاریخ 24/2/88 تحت عنوان "تولد ثانی پس از نقد و تحقیق" می تواند راهنمای علمی شما باشد.

آقای طاهر رحمانی قابل توجه شما، این سایت یک سایت فلسفی حکمی و عرفانی است، در صورتی که در این زمینه ها س‍والی هست، پاسخگو هستیم.

موضوع محرمیت یک اصل است و به هیچ وجه فرع بر عرفان و عدم عرفان نیست، این اصل بطور کامل در رساله های مراجع تقلید عظام شرح داده شده است، لطفا به نظر مبارک مرجع خودتان مراجعه نمایید.

1) با توجه به اینکه ملاک احتیاج معلول به علت هستی بخش ضعف و فقر مرتبه وجودی است آیا درکل در مورد ملاک احتیاج معلول به علت تامه که مشتمل بر علل هستی بخش نیز هستندچه می توان گفت؟ معلول برای بهره گیری از علت العلل نیازمند علل واسطی است، چنانی که انسان برای بهره گیری از نور مطلق نیازمند انوار عرضی است. یا چنانی که برای معرفت توحیدی نیازمند معرفت به نبوت، ولایت و عصمت است. بنابراین به همان شدت که نیازمند به معرفت توحیدی هستیم، نیازمند به معرفت ولوی نیز هستیم. برای پاسخ دقیق تر رجوع به سلسله رسائل دانشمند معظم، فیلسوف متأله حضرت استاد موسوی در ذیل جلد(2)‌اسفار- بحث علت و معلول 2) چرا مفاهیم فلسفی و معقولات ثانیه فلسفی دارای جنس و فصل نیستند؟ اسطقسات یا ایساغوجی یا کلیات خمس اصطلاحاتی هستند برای تعریف حقیقی آنچه که دارای حد و رسم باشد، در حالی که مفاهیم فلسفی و معقولات ثانیه فلسفی در این دائره نمی گنجند. معقولات ثانیه فلسفی(مانند وجوب و امکان) مفاهیمی هستند که وجود مستقلی در خارج ندارند بلکه با تحلیل عقلی از امور خارجی انتزاع می شوند لذاست جنس و فصلی برای آنها تعریف نمی شود. 3) آیا همانگونه که علت هستی بخش موجودات مادی به مادیات علم حضوری دارد آیا موجودات مادی نیز به علل هستی بخش خود علم حضوری دارند؟ پاسخ این موضوع بر می گردد به این که آیا طبق نظر حکمای مشاء علم حضوری تنها علم شئ به خودش است؟ یا طبق آنچه حکمای اشراق بر آن قائل اند، هر علت مجردی به معلول خود و هر معلول مجردی به علت خود علم دارد؟ آنچه آشکار است این است که: وجود معلول با تمام هستی اش وابسته به وجود علت است، و هیچ وجودی برای خود ندارد. لذاست هر ممکن در وجود واجب که قائم به آن است حاضر است، (این علت بر همه وجود معلول احاطه دارد و معلول را بهتر از خودش می شناسد) از طرفی هر ممکن(معلول) از همان گذری که با واجب(علت) مرتبط است و به همان اندازه ای که از اسماء و صفات اللهی بهره گرفته، به علت خویش علم دارد. برای پاسخ دقیق تر رجوع به سلسله تدریس های فیلسوف متأله حضرت استاد موسوی: 1) بحث واجب و امکان(جلد اول اسفار) 2) بحث واجب الوجود (جلد 6 اسفار)، 4) با توجه به اینکه روشن ترین خاصیت همه اجسام امتداد(طول-عرض-ارتفاع) است و از این امتداد حجم اجسام بدست می آید و وقتی حجم اجسام را با حجم کل جهان مقایسه می کنیم مکان اجسام از آن انتزاع می شود. این یعنی اینکه هر جسمی مکاندار است. حال با مبنا قرار دادن این مطالب چگونه می توان ثابت کرد که هر موجود جسمانی و مادی زمانمند است و دارای بعد زمانی است تعریف بعد مکان در موجودات ناسوتی و امکانیات، (‌از آنجا که امری است در دائره حس)،‌ امکان پذیر است و حیازت مکان با این براهین و براهین مشابه تثبیت می شود، اما در مورد زمان چه باید گفت؟ محققان و دانشمندان نظرات مختلفی پیرامون زمان داده اند: 1) آیا زمان تنها همان حرکت شبانه روزی است؟ 2) آیا زمان یک قرارداد بشری است یا یک اصل است؟ 3) آیا زمان زاده فلک است؟ 4) آیا زمان در ذات و جوهر اشیاء نهفته است؟ 5) آیا زمان تابع حرکت است؟ یا حرکت تابع زمان؟ ‌ 5)‌آیا زمان آغاز و پایان دارد؟ 6) قار الذات است یا غیر قار الذات؟ 7) ‌آیا زمان قابل انقسام است؟ یا جزء لایتجزی است؟ یا اصلا باید زمان را یک حقیقت لایتناهای ناشناخته دانست؟ با تحقیق و غور در این نظرات و رد و ایرادها و شناخت واقعی زمان است که می توان اندکی به وادی راه یافت ولی بهتر آن است قبل از آنکه غرق الفاظ شویم، بیابیم: آیا در واقع انسان اسیر زمان و مکان است؟ یا زمان و مکان اسیر او؟!!

آقای بهارلو با سلام و سپاس خدمت شما پیام شما برای معظم له قرائت شد و موجب خوشنودی ایشان گشت. متشکریم.