پرسش و پاسخ | صفحه 151

در پاسخ به  پرسش شماره 50 از مبحث معاد زیر گروه فلسفی به  خانم شمسعلی عین این مطلب را دیگری جویا شد، جواب داده شد. لطفا به آنجا مراجعه فرمایید. جواب سوال 2): فرمان آنروز برای حضرت مسیح همین است. جواب سوال 3) این جواب گفته های طولانی را می طلبد، که سایت جایش نیست. جواب سوال 4): این هم یک شرح مفصلی دارد، شما می توانید از خیلی کتب ادعیه بهره ور شوید. جواب سوال 5): جواب این بسیار تحقیقی است، ولی قدر مسلم آن است که زمان در ارگانیزم وجود آن حضرت بی اثر است و چون زمان بی اثر است و اضداد درون جسم آن حضرت در توافق و تعادل اند، کیفیت حجم فیزیکی حضرت در دوران جوانی خواهد بود. یعنی چون انسانی بین 30 تا 40 ساله. جواب سوال 6): مراجعه کنید به کتب مذهبی از آن جمله: (اگر عربی تان قوی است)، بحار الانوار، جلد سیزدهم و منتهی الامالِ قمی، و دهها کتاب دیگر که در اینجا نوشته شده.

اینکه شما جزء سایت شدید، از عنایتتان ممنون. اما رساله ها: به نظر ما (محقق و فیلسوف متاله حضرت استاد موسوی) این صد و سی و چند رساله که از متن اسفار عقلیه و تفسیر صافی ملامحسن فیض کاشانی، از بعضی سور قرآن کریم، در حوزه درس انجام شده، مفید دانیم. یعنی هیچ کدام را بر دیگری مزیتی نیست. زیرا هر کدام در جای خویش، نوعی مزیت دارند. و کلمه مفید هنوز من (حضرت استاد) معنی اش را نفهمیدیم یعنی چه؟ آن شما هستید که بیایید و بدانید از این دروس و از این رسائل به کدامیک از موضوعاتش تمایل دارید. پس ما نباید غذا را به حلقوم تان بریزیم. این خود هستید که باید بدانید به ذائقه تان چه غذایی مطلوب است و لطیف تر است. این را هم بدانید، ارسال رسائل به این سادگی میسر نخواهد بود. و اما انسان؛ خیر؛ در سیر گرفتن فیض از رب است و باید آنچه از رب می گیرد، به دگران هم افاضه نماید. انسان در این جهان، در بین دو دریای هستی معلق است، یک هستی اش از فیضِ آغازیت که شروع آن جهان داد و گرفت، یا به تعبیر قرآن کریم، جهان ذرات، یا جهان الست نامیده می شود. همان جهانی که با حضرت رب و خدای متعال مستقیماً به جواب اقدام کرد، آنگاه که فرمود: نیستم خدایتان؟ ما گفتیم: آری. هستی دیگرش، بر جهان حشر و معاد و قیامت است. بین این دو هستی شناور است. همینکه او چهره یافت، بها داشت، اگر بها نمی داشت، چهره نمی یافت. این بها از آنِ دادن، یعنی به چهره فاعلیت که در آید، بها کم و زیاد می شوند. یعنی بهای عینیت یک دانشمند غیر از بهای یک تاجر است، بهای یک تاجر غیر از بهای یک انسان ساکت است، بهای یک محقق غیر از بهای یک غیر محقق است. پس بهای هر انسان با نحوه فیض وجودی اش متفاوت است. و اما اطفال، گاهی در دوران طفولیت به تکامل جسمی نمی رسند، یا به قصر قاصر، اسقاط می شوند و یا از طریق متعارف. فیض وجود را، آنها گرفته اند، اما فیض فاعلیت که باید فیض بدهند، به علتی منقطع گشته. فیضی که از فعلیت اش باید بگیرد، فعلاً سهم اش نیست. اما چون عضو این کارخانه آفرینش محسوب شده، در جای دگر به او خواهند داد. چنانیکه یک شهید در آغاز جوانی آنچه داشته نثار کرده، او باید به فاعلیت ارگانیزم جسمش ادامه می داد، ولی به علت فیض بیشتری، ارگانیزم را نثار کرد. فیض او در نزد خالقش محفوظ است.

با سپاس از عنایتتان که با کلماتی پر از صفا، ما را توجه به مبانی دادید. بله، اصل حدیث این است که فرموند، «استر ذهبک و ذهابک و عقائدک» ای بشر، هر جا که می خواهی بروی، اگر آشنایی، هدف از آشنا آشنایِ دل باشد، یعنی کسی که تو را در این سفر یاری دهد. به تو شوق دهد، و تو را تحریک کمال کند، او محرم است. و هر کس که در این سوی و سمت، تو را پژمرده سازد، نامحرم است. هدف از نامحرم این است. و نیز در اندوخته هایت، نباید اندوخته هایت را به هر کس ارائه دهی ، گو اینکه در این متن، ذهب یعنی طلا آمده است، نظر خودمان (محقق و فیلسوف متاله حضرت استاد موسوی) در اینجا طلای زینتی نیست، طلای دل است، گوهر جان است، و گوهر عرفان است. عرفان ات را و صفای دل ات را، تا محرمی نیابی، که این محرم، مستعد باشد، یعنی شایسته فرو ریختن عرفان باشد، واگو مکن. و عقیده ات را هم، اگر دریافتی که امکان دارد، خللی بر او وارد گردد، فعلاً تحمل اش کن، تا زمانش فرا برسد

زنده یاد، و بزرگ انسان، و عارف حکیم، میزرا علی آقای شیرازی، که در دوران، حضرت آیت ا... بروجردی(اعلی ا... مقامه) زعیم عالیقدر تشیع و حوزه علمیه قم در آن زمان، دعوت شده بودند که به بعضی از شایستگان علم و اخلاق، درس اخلاق، گهگاهی بدهند، برای اینکه مخاطبین توجه دهند، اینگونه فرمودند که یافتم مردم، و امام حسین به فرمان من رسیدند، از غلق و گرفتاری ای که برایم پیش آمده بود، رهایم ساختند. و آن غلق نیت شومی بود که درباره عبور همسایه ام از من شد، نمودم. و همین فکر شوم، تجسم به صورت غلق و حیوانی درنده در آمد. و اما نیت زیبا، درون انسان را روشن می سازد، فکر انسان را باز می نماید، غبارهایی که احیانا در درون انسان باشد، به شفافیت تبدیل می شوند. این هم اثر نیت زیباست.

باید در جواب سوالی که، نمودید: «آنکه ولایت را قبول ندارد، منکر معاد است...» اینگونه جواب داده شود، جهان توحید، جهان نبوت، اعتقاد به عصمت، اعتقاد به ولایت معصومین و پذیرش آن ولایت، یعنی هدف از معنی ولایت، دوازده امام معصوم که اول آنها علی(علیه الصلاه و السلام) و پایان مولانا حجت ابن الحسن ارواح العالمین له الفداء و پذیرای نبوت و عصمت که مجموعِ عرفان اینها را چهارده معصوم نامند و پذیرا شدن معاد مجموع اینها تکامل در دین محسوب می شوند. به دیگر عبارت، اصول دین شامل توحید و نبوت و معاد است، و اصول مذهب شامل ولایت و عدالت است. هر کدام از این ارکان پنج گانه نام برده شد، شخص پذیرا نباشد، در ارکان این اصول نقصی وارد نموده است.

خانم رزیتا آستانه اینکه این بحث مهم مذهبی را از پوشش فلسفی، می خواهید بیابید، بسیار دشوار و مشکل. باید گفته شود که دکارت قائل به وسوسه بود، حتی مدتها خودش را گم کرده بود و شکِ در خود نموده، آنکه خودش را گم کرده چگونه می تواند به حق راه یابد، یا دیگرانِ از فلاسفه غرب. عموماً مانند دکارت تفکر دارند. مانند کانت، دیوید هیوم، جان لارک، بارک لی و امثال آن. در دائره هیچ کدام از اینها جریان مذهب حاکم نیست، و این دوست شما چگونه توانسته از این مفاهیم به این نتیجه رسد که ربط با خدا تنها از طریق نماز نیست؟!! آری نماز وسیله قرب است نه وسیله بیان. بیان با قرب خیلی تفاوت دارد، از همه مهمتر فرمان نماز به نمازگزار، برای هیچ کس، جز آنهایی که ریگی در کفش شان دارند، به فارسی تعریف در متن قرآن و روایات که اساس نماز از اینها ساخته شده، نشده است. نماز آرم توحید است، باید این آرم و این پرچم توحید در هر نسل و هر فرهنگ، با شکوه عربیت خودش مصون و محفوظ بماند و اگر فارسی زبان به فارسی و ترکی زبان به ترکی، و هندی زبان به هندی، و دیگر زبان به زبان خود، با خدا حرف بزند، آن راز هست، عیبی ندارد ولی نماز نیست. پس نتیجه اش و گرایش به سوی این نتیجه صد در صد اشتباه است. این یک مطلب . مطلب دوم: فلسفه آن نیست که با مطالعه بفهمد. فلسفه وجود دارد،؛ ماهیت دارد؛ علت دارد؛ معلول دارد، جعل دارد، انجعال دارد، واجب دارد، ممکن دارد، عقول دارد، نفوس دارد، و میلیونها موضوع علمی. چگونه این دوست شما با مطالعه به این وادی رسیده است؟؟! باید کسی که به فلسفه می خواهد اجازه ورود بگیرد، حداقل 15 سال درِ خانه فلسفه، زیر تعین گفته های استادی نحریر قرار بگیرد و پس از آن احتمالا یک ذره، در فلسفه را به رویش بگشایند. و تازه پس از ورود اول بحث است که چگونه بهره های خواهد گرفت؟ درونش چیست؟ برونش چیست؟ نیت اش چیست؟ خلوص دارد؟ وفا دارد؟ میل دارد؟ عشق دارد؟ صفا دارد؟ همه اینها اگر در درونیش غوطه ورد گردند، شاید چیزی سهمش گردد. والا نه گفته اش و نه تحقیق اش در اینباره سند نخواهد بود. اما بحث دوم: طبق فرمان دین هم زن باید مرد را خشنود و در نهایت حفظ کند. و هم مرد باید وظیفه ای که دارد انجام دهد، و آن وظیفه این است: یعنی لباس همسر، اسکان همسر و غذای همسر. این سه چیز آنگاه بر مرد واجب می شود، که روز و شب آن زن با او باشد، و زیر فرمان نفس ملهمه آن مرد قرار بگیرد. ولی اگر زنی اسمش زن است، ولی مفهمومش جای دگر است و سیر دگر دارد، نه؛ اینها درباره اش صادق نیست. مگر از طریق عاطفی نه از طریق حقوقی.