پرسش و پاسخ | صفحه 71

با سلام طبق این نظر هدف از عقل کل محمد مصطفی(ص) است و تمام ! آیات مورد نظر خود را بیان نمایید. سؤال مفهوم نیست.

اصل قرآن تنها به زبان عربی است و به همان زبان نیز باید خوانده شود و لا غیر!

با سلام هر چند تکرار ها به نظر بی ثمر می آیند ولی بدانید گاهی تکرار برای تأمل مخاطب و گاهی برای تأکید بر مو ضوع و عظمت موضوع حکیمانه صحیح می باشد.

آنچه در مقاله مطرح شده است اینگونه است: طوطی را با زاغی در قفس کردند طوطی از قبح مشاهده‌ی زاغ مجاهده می‌کرد؛ یعنی می‌کوشید که از قفس فرار کند؛ چرا؟ زیرا طوطی با زاغ قرین نبود و نیست!! این یک کنایه است. افق انسان چگونه روشن می شود؟ « وقتی که از زاغ‌های قفس زندگی بگریزد » آنجا یک راه روشنائی برای او باز می‌شود، امّا مادامی که با زاغ فرضی قرین بود چهره‌ی ‌افق برای او روشن نخواهند شد. و در دعا به مشاهده نمی رسد. هدف از "زاغ" ها در مقاله مذکور، شامل تمام عواملی می شود که ایجاد حجاب از واقعیت ها نماید، چنانی که در مقاله مطرح شده است، گاهی زندگی ای که برای خود ساخته، زاغی است که افق درونش را تاریک می کند، گاهی حتی خود برای خود باعث تاریکی می شود.

با سلام خدمت شما هدف شما از "از دست دادن استعداد و مهارت تحصیل علم" روشن نیست. اما این را بدانید حوادث بظاهر شری که در عالم اتفاق می افتد، گاهی زاده اعمال اختیاری بشر است، آنچه با اراده انجام می دهد، و شری از آن حاصل می شود، که به هیچ وجه نباید آن را از سوی ذات پاک باری تعالی دانست. مانند حادثه هایی که هر لحظه ممکن است از روی نادانی بشر روی دهد. فردی در خانه نشسته، ناگهان تصمیم می گیرد، به سوی کاری برود، خود با اراده تصمیم به انجام می گیرد، از خانه خارج می شود، در لحظه اتومبیلی به او برخورد می کند و دچار حادثه می شود؛ هیچ گاه این حادثه را نباید به ذات اقدس اله ارتباط داد، حتی اجل های معلق که بشر قبل از رسیدن به اجل حتمی دچارش می شود، همین گونه است. نسبت دادن امور شر به ذات اقدس اله عین کفر است. اما بعضی رویدادها تقدیر الهی است که گاهی ظاهر زیبایی دارد و موجب کراهت برای صاحب آن نیست، آن را "خیر" می نامد و گاهی ظاهر زشتی دارد، و موجب کراهت برای صاحبش هست، آن را "شر "می نامد، در حالی که ذات اقدس اله وجودش خیر محض است و جز خیر از او صادر نمی شود. و آنچه هم بظاهر موجب کراهت انسان است، در صورتی که واقعا تقدیر الهی باشد، گاهی جهت "حکمت" دارد، گاهی جهت "آزمون". اما تشخیص این که: رویداد واقع شده از کدام دسته است؟ حکمت الهی است؟ آزمون الهی است؟ یا شری است زاده دست خود او؟؛ مطلق اش را که جز "حکیم" نداند، اما خود بشر تا حدی می تواند تمییز دهد، که زاده احساس خود او بوده، زاده نادانی و جهالت خود او بوده؟ یا خیر؟ از طرفی خانم مریم فتاحی، آنچه را شما عدم استجابت نامیده اید، از روی حکمت باشد یا هر دلیل دیگری داشته باشد، این را بدانید! عاشق آن است که با معشوق شرطی نباشد، لابشرط باشد! ایمانی که حول محور خودی بچرخد، ارزشی ندارد! زیبا آن است که بگویی: محبوبا! تو مرا ببین، همین مرا بس! هم وفایت عین عشق است هم جفایت عین طلب! منبع: رساله خیر و شر- حاصل تدریس و تحقیقات دانشمند معظم، فیلسوف متأله حضرت استاد موسوی پیرامون جلد(7) اسفار صدرایی

ما هم از شما متشکریم، اما تشبیه "استاد" به "پدر" ضعیف است. در قانون تشبیه داریم، همیشه وجه شبه باید در مشبه به اقوی باشد. شما استاد را به پدری دلسوز تشبیه نموده اید، ولی پدر هر چه باشد، و هر که باشد، کارش تربیت است، نه تهذیب؛ مگر آن که خود هم در مسیر کمال و عرفان باشد. باز هم بعنوان یک پدر توجهش به تربیت بیشتر از تهذیب است، در حالی که شیوه ای که ما سالیانی است از دانشمند معظم، حضرت استاد موسوی دیده ایم، نثار نهایت علم و تحقیق است در طبق اخلاص!