پرسش و پاسخ | صفحه 28

سلام علیکم من مبلغ فرهنگى درآمریکاى هستم خواهشمندم راهنمایى کنید چگونه از دروس استاد برخوردار شوم ضمن ابلاغ تحیات وافرحقیر به محضر نورانى استاد لطفا این عبد فقیر را از زلال معارف خویش جرعه اى آب حیات بنوشانید التماس دعا...

با سلام و عرض ارادت خدمت استاد گرانقدر آقای موسوی. سوالی که از حضورتون داشتم اینه که آیا میشه که خدا بدون عذاب گرفتن از شخصی و تنها به واسطه پشیمانی اورا ببخشه؟ و اگه جواب این سوال مثبته تفاوت این شخص با کسی که به جزای کارش گرفتار شده و بعد بخشیده شده چیه؟

با مراجعه به لینک رسائل و خواندن شکوه فاطمه (س) مطلبی دیدم و سوالی در ذهنم خطور نمود آقای سید علی موسوی لطفاً پاسخی به من بدهیم متشکرم. پیش از بخش ازدواج فاطمه(س) نوشته است که در روز قیامت به نظر می رسد که خداوند منان به واسطه حضرت زهرا(س) بندگان گناهکار را خواهد بخشید، می‌خواستم بدانم فردی که آیا عذابی مختصر می بیند یا نه؟ آیا اگر در همین دنیا دانست که بر اثر نافهمی و جهل و بی فکری کاری کرده که حالا دیگر در صدد انجام ندادن آن است این خود بخشش اوست پس عبارت حضرت فاطمه(س) چیست؟ مرگ را هیچ مانعی نیست و در کل رد آن را نمی کنم ولی کسی که در نهایت قساوت و پستی کارهای کثیفی کرده شامل این عنایت حضرتش واقع می شود؟ پس عذاب برای چیست؟ با اندک نگاهی به سوره مبارکه واقعه تقسیم بندی زیباییها و زشتی‌هایی که در آن دنیا بر اثر اعمالمان نصیبمان می شود قابل تأمل است بخشش ایشان بعد از عذابی اندک است یا نه اصلاً این تجسم در قرآن ... نمی فهمم که حقیقت امر چیه لطفاً یک کمی برام توضیح بدهید. متاسفانه هنوز برای خودم ایمیل نساختم. جوابم را در بخش جوابهایی که به سوال کننده ها درج نموده اید می بینم. ممنونم که توی این دین گریزی و این دنیای که دارند دوباره ایرانی ها رو به سمت زرتشت می کشند و فاصله می اندازند بین آنها و ائمه و امامان شما در جای جای سایتتان نامی از این حضرات برده اید. خدا قوتتان بده.

در ضمن فایل صوتی شما که تبلیغش را صفحه اول سایت گذاشتید گوش دادم البته جایی آمدم که اینترنت پر سرعت دارد و اگر نه گوش دادن فایلهای ام.پی.تری مشکل سازه ولی خواستم بگم طنین صوت جذابی دارید. و با یک عشقی از ملاصدرا با شاگردانتان بی هیچ غروری و .... صحبت کرده اید.

با سلام لطفاً شماره ی تماس دفتر حاج آقای موسوی را به این شماره اطلاع دهید: 88964669

در شعاع قرب استاد در احوالات بزرگان است که هر گاه احساس حقارت در علمشان داشتند به قرب استاد می‌رفتند تا از این حقارت به عظمت و شکوه درون دعوت شوند و ما هم بعد از طی سفری ملکوتی از عالم نور، از عالم زیبایی‌ها که به این عالم ناسوت آمدیم و برایمان هم‌چون نقطه‌ای کور بود که چیزی جز احساس حقارت در آن موج نمی‌زد، نا‌امید و خسته از همه چیز و همه کس در گوشه‌ای خزیده بودم و همه درها را بسته می‌دیدم و تنها خدا خدا می‌کردم تا شاید به سویش پرواز کنم و این شده بود همه امیدم در زندگی.اما روزی به جای پرواز به سوی خودش، دری از درهای بهشت را در همین عالم ناسوتش به بهانه زیارت علی بن موسی الرضا(ع) به رویم باز کرد، دری که نقش و نگارش را، استاد معظم حضرت استاد موسوی می‌زنند و با زحمات بی‌دریغشان حقایق عالم مایری و مالایری را به دل و جان شاگردان می‌نگارند و تمام همشان تهذیب شاگردان است، تا شاید روزی باشد که با تبر علم، فلسفه، حکمت و عرفان آن بت‌‌های هزار و یک رنگ درونمان را بشکنیم و تنها صنم درونمان به سوی یک حق باشد، تا شاید روزی برسد که درونمان حتی به قدر انگشتوانه‌ای به نور حقیقی عالم، به آن منهاج اصلی عالم که چیزی جز نبوت، ولایت و عصمت نیست روشن گردد. تا قبل از ورود به مکتب درسی حضرت استاد و لوله‌ای بس بزرگ را در خونم، در رگ و پی‌ام، در همه وجودم حس می‌کردم، انگار که در اغمایی بس طولانی رفته بودم، اما با عنایت حضرت حق وقتی به حریم درس آمدم و به حریم و قرب استاد شدم، آن‌جا بود که حظ آمدن به ناسوت را چشیدم، آن‌جا بود که نوای وعده سفر به سوی عظمت و شکوه درون و هجرت از تعین‌ها و نواقص، فؤادم را پر کرد، آن‌جا بود که پگاهان و سحرگاهان رخِ زیبایش را برایم نمایانگر ساخت، آن‌جا بود که از بیان مولانا و مقتدانا علی‌بن‌أبیطالب علیه صلاه و السلام برایمان گفتید که ای انسان! تو فکر کردی همین جرم صغیری، نه، عالم اکبر در وجود تو نهفته است! و این سرآغاز جولان عشقی بود که حضرت رب الأرباب در وجود هر آدمی به ودیعت نهاده است. که خود دلیل بر همان بیان ولتر است که: برای هر کس باید دو تولد باشد: یک تولد از مادر است که همان تولد ماهیتی است و یک تولد هم برای کمال است که به راستی این جز در سایه سار نَفَس و نگاه استادی حکیم و عارفی وارسته میسر نمی‌باشد. به واقع تنها در چنین مأمنی است که به ما می‌آموزند جان آیه «بینهما برزخ لایبغیان» را. و فرمودید که سینه عالم بدون گوهر نبوت، ولایت و عصمت، که برزخ بین این دوست، استقامت ندارد. یعنی برای این‌که عالم سرافراز بماند و در برابر حادثه‌های زمانه و تاریخ متزلزل نشود، در برابر آتش‌های گداخته ذوب نشود، باید حقی باشد تا جلوی این لرزه‌ها را بگیرد، تا جلوی این ذوبیت‌ها را بگیرد و شما این سرّ عالم را به ما دادید، که تنها حَبلی که می‌توان به آن چنگ زد، حبل ولایت است، تنها سراجی که می‌تواند انسان را به سوی صورت غایت‌الغایاتش هدایت کند و نورش هم موجب جوشش درون و هم اشراق برون شود، ولایت و نبوت است و تنها نیروی لایتناهایی که، جوششی زلال درون هر انسان می‌آورد، جوششی که همیشه باشد و هیچ‌گاه ساکت نشود، شهد عصمت اللهی فاطمه الزهراست که حقاً در سیر درسی معظم‌له اگر از فلسفه، اگر از حکمت، اگر از بارقه‌های عرفانی و نکات علمی سخنی هست، تمام بهانه‌ای است برای یافتن و یابیدن حقیقه الحقایق و نیز جلوه این معظم‌های عالم. و این‌جاست که با یابیدن این عظمت‌های عالم به حقیقتِ انبساط رجا می‌رسیم. به راستی که یافتن توحیداللهی و این حقایق عالم از هر مأمنی ممکن نیست و تنها در چنین لجنه و مکتبی که در آن نام شخصیت‌هایی چون: ملاصدرا، حاج‌ملاهادی سبزواری، سید بحر‌العلوم، شیخ انصاری، شیخ مفید (أعلی‌الله‌مقامهما) که در علم و عملشان امضای ولایت و تأیید حضرت حجت بر آن‌هاست، می‌توان به جان این اسرار راه یافت. وقتی به اطرافم نگاه می‌کنم، با خود می‌اندیشم که انسان گاهی در جایی نیست پنجره‌ای را باز می‌کند تا صدا را هر چند از دور دست بشنود اما گاهی این جسمش هست، گوشش الفاظ را می‌شنود اما انگار چون ضربه پتکی بر سندان بی‌اثر است اما اکنون ما در حریم درسی محقق و فیلسوف متأله حضرت استاد موسوی آمدیم، زانو زدیم و اقرار می‌کنیم که دیگر وقتش رسیده که پنجره دلمان را باز کنیم تا نسیم جان‌بخش نفس استاد روحمان را زنده کند و از رخوت و سستی در آورد و اکنون در چنین روزی که روز ورودمان به شعاع قرب و حضور در برابر استاد دل است، به مکتب عشق و اراده است، به مکتب بودن و خواستن است، به مکتب امید و حیات است، به مکتب زیبایی‌ها و زیبادیدن‌هاست افتخار می‌کنیم.و به تمام این لحظات و آنات که با وجود همه نالایقی‌هایمان به این بزمگه راهمان دادند و فؤادمان را با آب قراح غسل دادند و به حریمشان محرممان ساختند، افتخار می‌کنیم و تنها می‌توانیم بگوییم این زیباترین و با عظمت‌ترین و با شکوه‌ترین عطیه و هدیه‌ایی است که در طی زندگی‌مان به ما داده شده و از حضرت استاد موسوی، از صاحب علممان، از او که در هر شرایطی رهایمان نمی‌کند، از او که همیشه او را و عنایتش را با خود می‌بینیم و می‌دانیم، نهایت سپاس و تشکر را داریم و به امید این‌که روزی باشد تا بتوانیم حتی به اندازه ذره‌ای قدردان تمام زحمات و الطافتان باشیم. با نهایت سپاس از حکیم و عارف وارسته حضرت استاد موسوی