پرسش و پاسخ | صفحه 148

خانم محبوبه نظری از اینکه به سایت آمدید و به تماشای آن اقدام، امید است که به حق برسید. اما موضوعی که کسی به مکانی برود، آن مکان را آشنا می یابد، این بحثی است از نظر «حس مشترک» به همراهی خود دارد یعنی یک نیروهایی در درون انسان است، به عنوان حس مشترک، پیامهای هم سو را ارائه می دهند. یعنی شما در خیابانی که چندین ساختمان به خصوص دارد، اگر در شهر دیگری آنچنان جاهایی را ببینید، این از ذخیره حس مشترک است. ولی تعریف این موضوع را تناسخی ها رواج دادند، که بزرگترین برهانشان در تناسخ همین است. می گویند به شهری که می رویم، حتی به دیگر کشوری که می رویم، محیط آن، خیابان آن، فضای آن، اندازه های آن، آشنا به نظر می رسد. همین آشنایت دال بر آن است که روان ما، روح ما در قالب دیگری در آن مکان زندگی می کرده. این برهان اول و آخرش، غلط. بلکه انباشته های خاطره یا حس مشترک انسان است که این هماهنگی را ایجاد نموده است. اما جواب از موضوع دوم؛ همزمانی مهم نیست، حتی هم زبانی هم مهم نیست، هم حسی هم مهم نیست، هم دلی مهم است. هم دلی از هم زبانی خوشتر است. اگر انسانی دریافت که دوستِ فرضی دارد و آن دوست در صورتیکه ملول گردد، آن هم ملول می شود، اگر شاد گردد، آن هم شاد می شود. اینها نه از هم حسی اند، نه از هم زبانی اند، نه از هم مکانی اند، بلکه ارتباطی است بین شماره یک و شماره دو. و این ارتباط جایش شغف دل است. شغف که گویند، مرکز ارتباطِ حبیب و محبوب. چنانیکه وقتی خواستند مجنون را رگ بزنند، درخواست کرد مرا رگ نزنید، یعنی قطرات خونِ من اگر بر زمین ریزد، لیلا می شود و هرآنگاه که قطرات خوب به زمین می ریخت، نقش لیلا می بست. پس این نه از زبان و نه از حس است بلکه از عین و دل است که پلاسمای او، خونابه های او آنقدر قوی است که شکل محبوب را تجسم داده است.

موضوع چهارم روشن نشد، اما موضوع اول و دوم و سوم، پیش از شما پرسیده شده جواب دادیم. و اگر بیشتر بخواهید ساده بیابید به کتابهای ادعیه مراجعه کنید. پیرامون گناه که انسان انجام بدهد یا ندهد، مفصلاً در این سایت بحث شده اگر مایلید به دقت بنگرید جواب را خواهید یافت.

عصیان: نفرت و ضدِ طلب مولا و حکیم یا به دیگر عبارت خدا. انسانی که به عصیان می پردازد، اعم از عمدی و غیر عمدی، در صورتیکه با حقائق اش و شرائط اش، یعنی دیگر بار، پیرامون آن عصیان نرود، طبق معنیِ بسیاری، از آیاتِ قرآن کریم، از آن جمله: «قل یا عبادی الذین...» ای انسانی که خویش را به زحمت می اندازی، در صورتِ عصیانگرایی، اگر از عصیان خویش برگردید، و با شرائطش بار دگر، تکرار نکنید، ما شما را می بخشیم. و ناامید از رحمت های ما نشوید. پس عصیانگراها امیدوار به رحمت حق باشند، حالا آیا این بخشش از شفاعت عصمت فاطمه است؟ از شفاعت رسول ا... است؟ یا از عنایت حضرت حق است؟ قدر مسلم مورد مرحمت، با شرائط. حالا تا چه زمینه عصیانها پاک گردد، آن بحث دیگری است. چند سوالی که پس از توبه فرمودید، جای توضیح اش اینجا نیست، حضوری اگر بودید جواب داده خواهد شد.

«عزرائیل با عین است» اما اینکه گفتید عزرائیل تصورات است؟ خیر. عزرائیل یکی از ملائک مقرب حق است و باید به هنگام انسلاخ روح از جسم بیاید اما چگونه بیاد و چگونه باشد برای هر کس نوعی خاص خواهد بود.

خیر انسان در حیات خویش نمی تواند، نماز فوت شده اش را به دیگری واگذار کند، انجام دهد. خودش باید اقدام کند. ولی عمل حج را اگر ممنوع به هر علتی شد، می تواند به دیگری واگذار در زمان حیات بنماید.

جواب از سوال «از لحظه ورود تا قیامت» هرگاه به درس فلسفه، جلد 9 اسفار، صفحه 233 آمدید و حضور پیدا نمودید، شرح این را کما و کیفا خواهید یافت. ولی با چند جمله که در سایت بیان گردد، چیزی دستگیرتان نخواهد شد.