پرسش و پاسخ | صفحه 143

با نهایت سپاس از پرسش شما، کاستی های جسم هر انسان، همانگونه که به یقین شما مطالعه دارید، به عللی بستگی دارند. مثلاً اگر زن و مرد هم خون باشند، فرزند آنها نوعی کاستی. اگر زن و مرد از دید روان، هر کدام ناهنجار باشند، زادة آنان نوعی کاستی در جسم دارند، و اگر ابوین یا یکی از آنها از جهت جسمی، آلودة مسکرات یا دیگری از خرفت کننده های فکری باشند و اسپرم و اوول پیوست شوند، نوعی کاستی دارند. و دوران بارداری و دورانِ تحملِ بارداری، و دهها عامل دگر. پس با این مقدمات فشرده، اگر (که اگر خیلی اینجا جا ندارد) انسانی که کاست از مادر متولد می شود، به یقین یکی از این علل های ذکر شده، قبل از انعقاد اسپرم و اوول او، در تن والدین موجود بودی، زیرا حضرت باریتعالی مشیت اش و فیض اش در موجود سالم و زیباست، و اگر این موجود به این زیبایی تولد نیابد، رجعت آن، به همان کاستی های والدین است. با تشکرتان، صحابة درسی هم از شما سپاس دارند.

جواب از میلاد عصمت: آری، در چندین منابع از آن جمله، در علل الشرایع و چندین منابع دیگر از آن جمله مسعودی در مروج الذهب اش و تعدادی دگر، اینگونه بیان نموده اند که هنگام میلاد معصوم جهان باید آرام باشد نه ظلم نابود. اگر چنین کلمه ای را مشاهده نمودید در آن جایگاه به احتمالی مفهوم اش یا مصداقش به ترتیب بیان نشده. آری، هدف از اینکه حضرت رسول، 40 شب و روز به ایامِ انعقاد جلوة فاطمه(س)، با همسرش خدیجه فاصله گرفت، همین است که در این چهل ایام باید زمین، آسمان، هوا و حرکت و نور در حد تعادل باشند، یعنی متجاوز نباشد، نه ظالم نباشد. احتمالاً از تجاوز ظلم را یافته اند. چون قرار بر آن است که کونِ عدالت، یعنی هستی عدالت از مادر متولد گردد ظرفِ زمان هم باید آنگونه باشد. این بیانی است. تا چه حد این بیان قابل پذیرش باشد، اینجانب این نظر را سخت توجه دارم.

سوال کننده: موضوع عرفان، هم قبل از اسلام بوده و هم بعد از اسلام بوده. عرفا در قید مکان و زمان نبوده اند و نخواهند بود. چون عارف در هر مکان و زمان که باشد، یعنی با پیمودن مراحل علمی، یعنی علم الوهیت شناسی به مقام عالی عرفان می رود، یا از طریق اشراقی و انقلاب درون که به یقین بخش اول بسیار مهم و عزیز. اما عرفانی که از هر جهت شایان ذکر است، عرفانِ اسلامی و عرفان تشیع است که از آن جمله محی الدین عربی و تعدادی دگر در این وادی به پیش رفته اند، و نیز در بین علمای تشیع، عرفایی همچون میرداماد، حضرت صدرا و بحرالعلوم و تعدادی دگر که این یکی از دیگری ناب ترند، معرفی شده اند. پس جان مطلب: این مبانی عرفاست اما چگونه و در چه حالتی، با چه وضعی، با چه صفاتی باید به عرفان واقعی بروند، آسوده شبی خواهد و خوش مهتابی و اما موضوع تصوف، بهتر آن است که شما اگر می خواهید تحقیق کنید، به کتبی که پیرامون تصوف نظر داده اند مراجعه بنمایید.

با تشکر از نحوه سوالتان، جهان پر از اسرار عین و اصل اند. ذره ذره های عالم را اگر با دقت بیابند، اینکه در درون هر اتم نیروی حرارت، برودت، حرکت، نور، شوق و امثال آن، غوطه ورند، خود رمز اسرار عالمند. انسان گزیده همه موجودات است. دو چیز در عین انسان پر راز و رمزترند: قسمت اول قلب انسان است. هنوز هیچ محقق و هیچ دانشمند، نتوانسته است راز و رمز ارتباطِ ذرات قلب را بیابد. همه متخصصان آنچه در این باره بیان نموده اند، در لبه احتمال است نه در دائره یقین. این یک. و مرحله دیگر نورون های مغزی هر انسان به حقیقت است که، پر از راز و رمز اله است. گرچه وزنه مغز انسان که در مردان و زنان در توازن، هماهنگ نیستند، ولی در دریافت هماهنگ اند، اینها را بیابند، نمی توانند به ظاهر آن داوری کنند که در سلولها چه راز و رمزی نهفته. اگر به سوی روایات برویم، روایات معصومین می فرمایند که اعجوبه ای است انسان و این اعجوبه بودنش در همان نورون ها و سلولهای مغزی اوست، که تعدادی از آنها برای شناخت رنگ و تعدادی از آنها برای بوها و تعدادی از آنها برای فرمانهای دیدنی ها و شنیدنی ها و سمعی و بصری هر انسانند، این یک طرف قضیه است و اما چگونه اند اینها؟ با چه کیفی می توانند این احکام را صادر کنند؟ هیچ کس جز حضرت باری نداند. از سوی دیگر گویند که در هر یک از زاویه های جمجمه هر انسان راز نهفته است، اما این راز چیه؟ از کجاست؟ در کجایش هست؟ و چگونه حملش می کند؟ و چگونه این رازها از ضربه ها در امانند؟ یعنی: در حرارت قوی که جمجمه تحت شعاعتش قرار گرفته، می ماند؟ در برودت شدید که جمجمه زیر پوشش آن قرار گرفته است، می ماند؟ در ضربه محکمی که بر جمجمه تصادم می نماید، می ماند یا می رود؟ و اگر می ماند چگونه می ماند؟ و اگر می رود چگونه می رود و به کجا می رود؟ و اگر می رود، آیا از مجرای بینی و چشم و گوش خارج می شود؟ یا به حالت نفرت یا به حالت ذلت مُعرِض می گردد؟ آیا در فرار ها عنایت است و میل است و شوق است و حرمان است و خواستن است؟ یا در هجرت ها ناامیدی و سرگردانی و حیرانی و واماندگی است؟ این ها نامش راز است و نامشان رمزند. و تازه راز از کجا آید و رمز از کجا یافت شد؟ راز ها از اصلند یا از عین انند ؟ یا از ماده اند یا از اندازه اند؟ یا خارج از اندازه اند؟ نام اینها را نام برده اند، اما نیافته اند. بهتر آن است اینجا در سکوت باشیم و بگوییم راز و رمز در جمجمه و زاویه هست، اما کم و کیف اش بماند تا همه ما بالغ شویم! ندانم چیزی یافتید یا بر مجهولاتت افزوده شد!! و اگر بر مجهولاتت اضافه شده و در رکود بمانی قطع امید علمی از خود بنما؛ اما اگر به فکرت افتادی، امید به آینده دانش ات باشد. رقص فکری در جمجمه!!!!! فعلاً این جواب شما را بس تا زیباتر شما را بشناسیم.

با تشکر از پرسش تان .موضوع شک گسترده است، شک در امور عبادی، حکمی دارد و شک در امور اجتماعی، یعنی تصمیم داشته که به خانه برادرش یا آشنایش رود حیران است، اینجا اولویت ها را باید گزیند، یعنی هر کدام از این دو مقدم اند آن را گزیند. شک در امور علمی: باید محکم به سوی ریشه های آن پدیده رود تا از شک به یقین برسد، چنانی که دکارت همان بود. مدتها در همه چیز شک نموده بود: اینکه نامش را دیوار گذاشته اند، کی گذاشته؟ اینکه نامش کاغذ است چه کسی بیان کرده؟ این و امثال. مدتها در شک بود تا دریافت چیزی فوق شک دارد و آن روان مجرد اوست. پس از اینکه این روان را یافت دیگر از شک هایش فاصله گرفت. پس هر انسانی امکان شک در درون او هست، باید دید ریشه این شک در کجاست و از کجاست؟ اگر هم ساده تر و جزئی تر لازم بود بگویید در صورتیکه که جوابی داشته باشد ارائه خواهیم داد.

بحث حجاب بسیار مهم، باید حجابها را تنها در چهره و صورت نیافت. حجابها گاهی در پوشش الزام آورند، که باید هر انسان چه زن یا مرد، در عصمت جسمش کوشا باشد و گاهی حجابها باید برداشته شوند نه باقی بمانند. آن حجابی که باید برداشته شود، قشرهایی است که حقیقت را نابود می کند و امثال آن. شما تکلیفی دارید و استاد نیز، بهتر آن است که شما چشم از نامحرم بپوشید!!