پرسش و پاسخ | صفحه 113

هر کس که آیین تشیع و دوازده امامی و 14 معصوم را پذیرا باشد یعنی آیین مذهب جعفری را از روایات ائمه معصومین یا مستقیماً یا غیر مستقیم بهره گیری کرده باشد. چنین کسی عنوان مذهب تشیع دارد.

توجه داشته باشید این تعابیری که در صالح بودن پیرامون جان این جمله از آیه شد اینها امور مضمر و پوشیده اند. آن نیستند که به عنوان حس معرفی بشوند. چنانیکه رابطه عاشق با معشوق پوشیدگی است و هیچ مثالی برای حس آن نمی توان تجسم داد. چنانیکه دریافت لذت در درون لذت نهفته است نمی توان مثال حسی برایش آورد. گو اینکه بعضی از بزرگان همانند محمد بن زکریای رازی معنی لذت را همانند خارش پوست گوسفند از شاخه گوسفند دانسته. مثالی دارد مانند خاریدن پوسته بز گر از شاخه اش. بنابراین اینها را باید یافت نباید دانست.

تفاوتش در مجید و کریم است، هر دو عالی اند و پر اوج و موج اند و پساوندهای قرآنند. آنهایی که تعبیر به کریم کرده اند یعنی سراسر آیات قرآن از کرامت اله سخن گوید و آنهایی که تعبیر به مجید کرده اند جید به معنی زیباست سراسر آیات قرآن را به معنی نظم و زیبایی دانند.

اما موضوع دعا. ما جوابی به شما نداریم بدهیم، به کتب ادعیه مراجعه کنید. در صورتی که انسان به انسان خطایی ورزد و درخواست معذرت و پشیمانی نماید حضرت عسکری(ع) فرمودند: پیش از آنکه یک گوش تو به گوش دگر آگاهی دهد، بپذیر. یعنی پذیرفتن بسیار زیباست. اما بعد از پذیرش رغبت سخن با او چند حالت دارد، یکی از حالتش ان است که اگر احتمال دهد سخن با وی بگوید و بار دگر به زشتی های او دامن می زند بهتر آن است از او دوری نماید.

بحث معاد برای علت نیست. بلکه خود برای خود خود است. یعنی چنانیکه توحید برای توحید، توحید است؛ نبوت برای نبوت؛ نبوت است نه اینکه ارشاد کسی علت برای نبوت باشد؛ خیر. نفس نبی نبی است، کسی اگر در مسیر هدایت بود هدایت می شود و اگر نبود نه. حالا به فرض اینکه در جهان گمراهی نباشد، وجود نبی لازم است یا لازم نیست؟ پس لازم است. این مثال را زدم که بدانند بهشت و جهنم برای پاداش و کیفرند، برای تشویق و تنبیه اند. و معاد برای بازگشت است که به کیفر و پاداش عمل بروند یا برسند. اعم است از اینکه به غایت کار که جهنم و بهشت برسند یا نرسند. این یک اصل مسلم است. دیگر مطلبی در اینجا نیست.

ما نوارهایی پیرامون سوره لقمان ضبط نمودیم در صورت پذیرش شرائط می توانید از آن بهره بگیرید.