پرسش و پاسخ | صفحه 105

از اینکه شما راضی هستید، ما هم از شما راضی ایم که به سایت بنگرید ولی درست بنگرید!

توجه داشته باشید، ما نفهمیدیم که هدف شما از اینکه بیان نمودید، چرا پیامبران کشته شدند، کدام پیامبر است. اگر از پیامبران هدفتان آدم صفی ا... است که او به آرامش مرد. اگر از پیامبران هدفتان ابراهیم است، آنهم آری. اگر هدفتان موسی است آنهم آری. اگر هدف عیسی است او را طی مقدماتی به صلیب بردند، نه کشتند. که این خود بحثی بسیاری عمیق. و اگر هدفتان حضرت رسول الله (ص) است طبق بعضی از روایات زنی یهودیه با عنادی که داشت، یعنی انگیزه عنادش بود نه چیز دگر به آن حضرت گوشت گوسفندی که آلوده به زهر بود، داد ولی در لحظه با اشراق نبوت، آن حضرت آگاهی یافت و دیگر از آن میل نفرمودند. و اگر هدف سایر پیامبرانند که بعضی از آنها با کینه توزان در جدال بودند و مصداق گفته شما حاصل می شود. این روش هم در بین عموم از مردم رایج است.

نمی دانم شما تا چه حد به بعثت و معاد، آگاهی دارید. بهترین جواب برای شما همان بیانی است که حضرت صدرایی (محمد بن ابراهیم ملقب به ملاصدرا) در آغاز قرن یازدهم هجری که رحلت نمودند، بیانی در رساله حشریه اش دارد که آنچه از نور و حرکت و حرارت و جاذبه و نعم این جهان بهره ور می شود، یا می شوند باید حشری داشته باشند، تا بازگوی اثر وجودی خود باشند و این بیان حکایت از حشر سایر موجودات می شوند. اما این نظر طبق آیات قرآن و روایات معصومین تا چه حد سند باشد، ما فعلا در مقام نفی و اثبات آن نیستیم. پس طبق نظر ملاصدرا گیاهان، معادن، ماهیان، پرندگان، حشرات، حیوانات همه باید بازگشتی از آنشان باشد. ولی در بسیاری از روایات و مبانی آیات قرآن کریم مطلب آن است که رجعت و معاد برای آنهایی خواهد بود که دارای تکلیف باشند و تکلیف هم از عقل حاصل می شود. ولی جان مطلب به این سادگی روشن نیست و اگر بخواهید از ماهیت این موضوع به زیبایی آگاهی یابید باید در مسیر فلسفه الهی قرار بگیرید تا راز و رمز این پرسش بر شما برملا گردد.

چنانیکه در آن مقاله، توجه نمودید هدف از آفرینش دو چیز است: یعنی هدف از آفرینش آفریده بخصوص انسان دو چیز است: 1) اعطای فیض 2) ابراز خیر. این دو چیز، سر آفرینش اند و شرح این دو بسیار دقیق وعمیق.

و اما اینکه حضرت مولا علی(علیه الصلاه و السلام) آنگاه که بن ملجم را مخاطب ساختند و فرمودند من با تو چه کرده بودم؟ با این بیان نقش شکوه ولایت را بر او القاء نمودند و در همان زمان بود که به بازماندگانشان فرمودند: یا آل ابیطالب، ولی خون من شما هستید. اگر از ضربه بن ملجم به سلامت طی شد، می دانم با او چه کنم. و بیشترین توجه ام بر گذشت و عفو اوست. و اگر درگذشتم، او یک ضربه به من وارد نموده، شما هم اگر به قصاص راضی شدید، یک ضربه بزنید، نه کم، نه زیاد. در همین حال هم اگر از او بگذرید و عفوش نمایید، من هم از این عمل راضی خواهم بود. چرا؟ علی وزنه ای است بعد از حق، نیروهای گذشت و عفو در جسم و جان علی جریان دارند. عنایت حضرت در آن لحظه ای که توصیه به سوی عفو می نماید، به معظم بودن گذشت نگاه می کند. و گذشت را در حقیقت در حساس ترین لحظه های عمر به تجسم قرار داده است، نه به کینه ها و قصاصها. و اما امام حسین(ع) او هم وزنه ای است از عفو و گذشت باریتعالی چه عفوی از نثار خون خویش در عالم حاکم است؟! او با علم به اینکه در کربلا به شهادت خواهد رسید، به سویش رفت!! چنانیکه هرگاه ایجاب می نمود، این خبر را بر دگران وارد می ساخت. بالاترین گذشت حسین، آن بود که در آن لحظه آخر که همه جسم و جانش زیر رگبار نوک نیزه و خنجر به سوز و گدازند، باید به فکر این سوز و گداز باشد. در حالیکه یکبار هم نه به عنوان شکایت نه به عنوان حکایت، نامی از آن زجرها که بر اندام مقدسش وارد شده بود، ابراز نماید. بلکه بجای ابراز این سوز و گداز با محبوبش، به راز و سخن آمد. و این عبارت را با مقال و حال به حق ابراز داشت: «الهی رضا برضائک و تسلیم لامرک، یا غیاث المستغیثین» این یک مطلب. و مطلب دیگر، با آن همه تشنگی ها که بر جسم و جانش سایه افکندی، و توان را از او بردی یکبار هم از آن سوز و گداز تشنگی به شکایت نشد، بجایش فرمود: جان می دهم، یاران می دهم، راضی هستم، ذره ذره و توتیای دشمن گردم ولی در برابر از تو می خواهم از گنهکاران شیعیان ما درگذری. یعنی شهادت حسین در حقیقت اهرمی است برای بازماند زجر گنهکاران!! آیا ایثار و عفوی از این بالاتر می توان لحاظ نمود؟! ای شنونده، اینها را بنگر، نه به اعتراض سخن باش!! آری لعن بر یزید عاشقان حسین ابراز کردند، آنهایی که در سوز و گداز شهادت مولایشان حسین بن علی بی توان شدند برای آرامش درون شان کلمه لعن را ابراز نمودند. اگر در نیافتید، در خود و رابطه درونی خود با امام معصوم به تجدید نظر روید!!

آقای علیپور از اینکه توجه به سایت دارید، متشکریم.