پرسش و پاسخ | صفحه 98

موضوع علم: بلی هم در جسم باید جایگزین باشد و هم در نیروهای مجرده. علم آن نیست که بخواهد از خارج به مویرگ ها یا تارهای مغزی(یعنی همان تارهای صوتی یا در دیگر اعضای فعاله انسان) لانه کند، آن نیست. قانون علم این است که کسی که پی دانش می رود، به مرور هم مویرگهای تن او آماده می شوند، و هم تارهای مغزی او از علم پر می گردند، و هم گوش او و هم زبان او و هم چشم او. این است که یک دانشمند شنیدنی هایش به قاعده و عدالت است و سخنانش در حد تعادل است و دیدنی هایش در حد متعارف است و فکر او در حد برد و عالی است. به دیگر عبارت کار علم آن است که تمام نیروهای فعاله جسم و جان او را آبیاری می کنند، نه اینکه بخواهند بر عضوی از بدن وارد شوند و آن عضو پژمرده گردد و بعد آن علم هم نابود یا کم گردد، خیر. بنابراین دانشمند، عقل او خوب احتیاط می کند، نفس او خوب بررسی می کند، روح او خوب نظارت بر بدن دارد و جسم او هم متعادل می گردد. حالا هرآنگاه که این جسم و ارگانیزم بدن هر چقدر فرسوده شوند، نیروهای علم قدرتشان بیشتر می گردد. یک مجتهد عالی مقام، تمام توانایی علمی ایشان بعد از اضمحلال و کمتر شدن نیروهای جسمی ایشان قدرت می گیرد. این است که هر مرجع عالی مقامی را در آغاز جوانی یا میانسالی با آن تحقیق عالی کمتر دقت می شوند. اما به دوران کهولت که می رسند، به علت اینکه تمام نیروهای مرئی و نامرئی ایشان محکم وقوی می گردد، نیروهای علمی هم قوی می شوند. امید است انشاءا... دریافته باشید.

خانم ها، چرا آنها می توانند مرجع باشند. چون مرجع در یک دورانی خاص باید روز و شب برای استنباط احکام مشغول باشند. ولی خانم مرجع اگر در دوران نقاهت باشد، آن دیگر نمی تواند به عبادت یا به نوعی از امور روحانی سرگرم باشد. و اگر بخواهید امر مذهبی این موضوع را به واقع بیابید بهتر آن است که از مرجع عالی مقامی که تقلید می کنید، این مطلب را جویا شوید.

با تشکر از شما، از اینکه از آن کشور به این جایگاه مرتبط شدید، مقداری حالات علمی مان را برایتان بیان کنیم: 1) ما کارمان در تفسیر صافی ملامحسن فیض کاشانی است و سایر تفاسیر در حدود 30 نوع تفسیر که به زبان های عربی تفسیر شده، می باشد. 2) کار دگر ما در مبانی علم اصول مذهب است که عبارت است از علوم الفاظ یا مبانی علمی اصول 3) کار دگرمان در مبانی فقه دین است و کار دگرمان که از همه مهمتر است در فلسفه متاله صدرایی است ( منظور از فلسفه متاله یعنی توحید شناسی، ولایت شناسی، عصمت شناسی، و روایات معصومین را به بهترین وجه بررسی نمودن است) و نظایر آن. در صورتی که جناب شما این مواردی که ذکر نمودیم به پرسش اش نیازی بود، اگر مشتاق باشید می توانید با همین سایت پرسش تان را بیان بفرمایید، با زبان فارسی به شما جواب داده می شود و اگر نیاز هم بود برایتان به زبان بین الملل ترجمه خواهد شد.

اینکه از حقوق کودک جویا شدید، نمی دانیم هدف دوران بارداری است، از آن مادر؟یا هدف دوران رضاع اوست، از آن مادر؟ یا دوران نامگذاری اوست، از آن پدر؟ یا دوران حضانت اوست، از آن والدین؟ نمی دانیم کدامیک از اینها را نشانه گرفتید، ما از دوران حمل و رضاع و نامگذاری و تهذیب می گذریم و به حضانت اشاره می کنیم. هر طفلی یا مذکر است یا مونث، اگر مذکر باشد، تا 4 سال حضانت او از آن مادر، و سپس از آن پدر. و اگر مونث باشد، تا 7 سال حضانت او از آن مادر است. گو اینکه در قانون مدن، نوعی دگر این حضانت را تعریف نموده اند، ولی در کتب فقه همانگونه که گفتم، بیان شده. این حق، از آن والدین است. به دیگر عبارت اگر والدین متارکه نمودند، حضانت اینها با روشی که بیان شد، معین شده. و اما حق دیگری که از نظر کلی طفل بیان شده که «سبع لامه و سبع لابه و سبع لاجتماعه» حقی که طفل دارد 7 سال اول از آن مادر است یعنی باید زیر پوشش تهذیب خوی و اخلاق و ایمان و تقوا و درستی و راستی مادر تن در دهد و زمانش نوردیده گردد. در صورتی که مادری والا از هر جهت باشد، آن طفل آرایش انسانی اش مهم خواهد شد. و 7 سال دگر از آن پدر است که روش رفتن، نشستن دیدن، گفتن، با مردم چگونه بنشیند، چگونه سخن گوید، و اجتماع را چگونه بشناسد، این مجموعا 14 سال و بعد از آن دیگر رهایش به اجتماع نمایند تا اجتماع را ببلعد، بیابد تلخی ها و شیرینی ها و زیبایی ها و پستی ها و بلندی های نظام زندگی را به خوبی بیابد اینها حقوقی است که از آن آن طفل است. در مذکر و مونث چندان تفاوتی نیست.

امید است که این چشیدن شما را سرگرم و مشعوف نماید و ما هم از شما سپاس فراوان داریم.

انشاء الله شما هم معلم باشید و شوق و شورتان را بر دلهای آماده فرو ریزید.