پرسش و پاسخ | صفحه 140

پرسش تان پیرامون نزول قرآن، شما چه حق دارید در کیفیت نزول قرآن بحث کنید که «چرا؟». کلمه چرا را نباید تذکر دهید، باید بفرمایید اگر بخواهیم بفهمیم، چگونه بفهمیم؟ پس اصل سوالتان ناقص. آری همگان برآن نیستند که قرآن به تدریج آمد، بعضی برآنند در مدت 23 سال، نجم نجم بر رسول نازل شده. اما عقیده بسیاری از محققان و فلاسفه متأله برآن است که اول آفریده حق حضرت رسول بودی، و قرآن هم با رسول در همان جهان لایتنهی همراه بود. اینکه قرآن در عالم ناسوتی آمد، برای آن بود که احکام را از متن قرآن حضرت حق به جهانیان ارائه دهد، و الا عینیت قرآن با عینیت رسول ا.... میلیارد میلیارد سالیان پیش بوده و همراه بود. در فهم این عبارات باید تامل بشود! پاسخ به سوال دوم: «انزل» این هم لغوی است. «انزل» از بابت افعال (باب افعال کارش متعددی است)، «تنزیل» از باب تفعیل. «انزل» یکباره با جبر فرود آمد، «تنزیل» پذیرای فرود آمدن شد، که اینها باید در جای خود روشن گردد، نه به عنوان لغت. یعنی آیه هایی که مفهوم تنزیل دارند، توضیح داده شوند، تا بفهمند ورود قرآن در جهان ناسوت چگونه بوده؟ و آیاتی که حکایت از یکباره فرو آمدن را دارد نیز توضیح داده شود، تا لغت انزل و تنزیل با پیوست به آیات خود روشن گردد. و الا اگر لغوی معنی شود، نه مفهوم انزل و نه مفهوم تنزیل به خوبی روشن خواهد گشت. جواب از سوال سوم: تفاوت دفعی در قرآن، یعنی نزول یکباره بر قلب مقدس رسول ا...(ص) و تدریجی اندک اندک بر قلب حضرتش وارد. این لغوی است یعنی این جوابی که داده شد، لغوی است. اگر مایل به فهم کامل باشند، حداقل 10 جلسه هر جلسه 1 ساعت باید از استادی که در این زمینه متخصص باشد مطلب را فراگیرند.

ما در پدیده های فلسفه و حکمت و عرفان به اندازه یک قطره، شاید هم کمتر از یک قطره از دریای بیکران فلسفه و حکمت آگاه باشیم، در علوم غریبه به هیچ عنوانی آگاهی نداریم و نخواهیم داشت.

اگر بخواهید راجع به اجتماع نقضین و موضوعش بحث گردد به یقین می دانید که قیل و قالهای فلسفی و منطقی فراوان اند، اگر ضرور باشد باید به نحوی دگر در اینباره بحث شود.

بلی، آنچه ما در این مورد «عرفان نظری و سلوک عملی» در این مورد ما به عقائد گوناگون حق نداریم وارد گردیم. الا اینکه عرفا عموماَ باید در عمل عارف باشند، نه در نظر. نظر عالی است ولی عمل اهم است. عرفا که در عمل بودند، ما تعدادی که خودمان برآنها مومن بوده و هستیم، برایتان نام می بریم. در زمان خودمان از عارف وارسته آشیخ محمدعلی الهی مظفرآبادی، که موطن شان در شهرستان کاشمر بود، یک. و دیگر از این بزرگواران، آسید علی قاضی که شاگردانی بارز، به بار آورده اند. و ملا حسین قلی همدانی، و بسیاری دگر از این بزرگوران که جایش در سایت نیست اگر بخواهید از طریق دگر می توان از اینها نام برد.

جواب از سوال اول: مفصلاً در متن سایت این مورد مطرح شده است.

اینکه امامیه را شیعه جعفریه نامند، چون آیین تشیع از پیامبر اسلام(ص) بوده، از امامان قبل از حضرت باقر(ص) هم بوده ولی در دورانِ زندگی حضرت باقر(ع)، و فرزند بزرگوارشان حضرت جعفربن محمد صادق(ع) مکتبی وسیع و پربار در مدینه الرسول در مسجدالنبی این دو بزرگوار یعنی حضرت جعفر(ع) و پدرشان حضرت باقر(ع) بنا نهادند و شاگردان متعدد در صنوف مختلف یعنی آهنگر، نجار، کشاورز، تاجر، کارگر و ده ها نوع دگر به دروس حضرت امام جعفر صادق(ع) و امام محمد باقر(ع) حاضر می شدند، و بیانات این دو بزرگوار را بعضی می شنیدند و بعضی می نوشتند، به ولایات خویش رفتن و، منتشر نمودند. هم اکنون روایات عبادی ما مانند عظمت و شکوه دین، عظمت و شکوه ولایت، عظمت و شکوه عصمت، عظمت و شکوه نبوت، وبسیاری از موارد توحیدی و نیز امور عملیِ عبادی مانند روایات صلوه و نماز و روایات روزه و امثال آن، همه و همه از بیان امام جعفر صادق(ع) و پدر نازنین شان حضرت باقر(ع) نقل شده، از این جهت آنهایی که عقیده امامیه را قبول دارند، پیروان جعفر یا پیروان باقر یا به دیگر عبارت پیروان باقرین یا جعفرین نامند.