پرسش و پاسخ | صفحه 118

اگر با اختصار جواب بدهیم قانع نمی شوید و اگر با توضیح بخواهیم جواب بدهیم که آیا علیمی در دنیا هست یا نیست این برمی گردد که آیا اشتراک در ذات حضرت حق هست یا نه؟ که یقینا نیست و بعد برمی گردد به شبهاتی که در متن فلسفه هست که این حداقل 5 جلسه نیم ساعتی لازم دارد. و اما اینکه منطق جوابش به آری یا نه است؛ نه این کافی نیست. آنهم نیاز به آری و نه دارد باید ببینیم قیاست چی اند؟ منطقیون چه می گویند؟ استدلالیون چه می گویند؟ اگر نیاز به پاسخ دارید تماس بگیرید با شرائطش به شما پاسخ داده خواهد شد.

یک جمله بگویم هیچ چیزی در نظر حضرتباری نقص نیست. آگاهی ها عالی اند، توجه ها عالی اند، نقص ها در نظام ناسوت است نه در نظام آفرینش. و ما در فلسفه مفصلا پیرامون این بحث کردیم. به آن مراجعه گردد.

حرام باید از او پرهیز کرد و به نزدیک او نرفت. مثلا خون حیوان حلال گوشت و غیر حلال گوشت، حرام. یعنی نوشیدنش حرام. اما اگر خون در جایی ریخت، دست زدن بر آن نجس. این فرق بین حرام و نجس. زمین اگر مال صاحبش نباشد، منظور از صاحب، یا از نظر خرید و فروش در اختیار بگیرد یا از نظر سهم الارثی یا از نظر هبه و بخشیدن به او واگذار شود؛ این حلال است. اما اگر غیر اینها باشد و آن مکان را تصرف کند، حرام است. منظور از حرام اینجا: عبادت او در نظر حضرت باریتعالی قبول نخواهد بود. و اما نجس: نجس دستوری از آن داده نشده، دستور لمس به او داده شده. نه اینکه از او دوری کند، یعنی اگر او را ببیند گناهکار باشد. آب انگور به جوشش می آید نجس است. یعنی هر ترشحی از این آب به لباس و یا عضو دگری بشود نجس. یا با آن جامه نماز و عبادت او صحیح نیست. چنانیکه اگر قطره خونی بر این جامه بریزد نجس است. یا نوع دگر از کثائف (که لازم نیست نام برده شود) آنها هم اگر به جامه ای بریزد نمی توانند با او عبادت کنند. پس مجموع نجس ها را نباید لمس کنند و مجموع حرام ها را باید دوری نمایند. انشاءالله موفق باشید. سوالتان مذهبی بسیار زیبا بود.

جواب از سوال اول: با سپاس از شما باید به منطق ارسطویی مراجعه کرد که فرمودند: «آله قانوینه» سخن منطقی آن است که هم آغاز و هم انجام و هم معنی و مفهوم و هم هدف در او باشد. یعنی انسان دانشمند یا انسان فلسفه دان، هر سخنی را که بیان می کند، این مبانی در او هست. یعنی هرگاه می گوید کتاب، این کتاب زیباست، معنی او را گزیده، مفهوم قرآن که چه چیزهایی در این کتاب موجود است، را انتخاب کرده و خود کتاب را معرفی نموده و نتیجه و غایت آن را هم ارائه داده. چنین ترکیبی را گفته های منطقی و اصلی نامند. جواب از سوال دوم: هر کسی نمی تواند تمییز این را بدهد تا 1) تا به معنی لغت آگاهی نداشته باشد. 2) تا به اصطلاحات موضوع آشنا نباشد. 3) تا به اضداد کلمات وارد نباشد 4) تا به تحلیل و مبانی هر کلمه از دید علمی تمیزش را نتواند بدهد، او نمی تواند داور در اینگونه کلمات باشد. اینکه از نظر علمی دستور داده شده هر انسانی که بخوید ممیز کلمات باشد، حداقل 15 سال باید از منابعی آگاهی یابد و منظور از آگاهی، از استاد درس بگیرد تا آنگاه مبانی عقلی و غیر عقلی، اصلی و غیر اصلی از کلمات متکلم را دریابد. کسی که به این مبانی آگاه باشد خود شخصیتی می شود برای اینگونه امتیازها.

از اینکه صفات اولی الالباب را جویا شدید، همه اینها وابسته به بحث مهم تفسیر قرآن است. و بسیاری از آیه ها را لازم است به تفسیر مهمش بپردازند تا معنی این صفت رو آید. اما برای اینکه مقداری از مبنایش آگاهی یابید اولو به معنی صاحب. صاحب یعنی انسانی که در گفته اش ثابت، در عقیده اش ثابت، در دیدگاهش ثابت است. اینها را اولو نامند. و «الباب» جمع «لبّ» است، لب هم به معنی خرد و خردمندان و عقل ورزان. آنهایی که کارشان با شیوه های خرد در ارتباط است، نه با شیوه های احساس و موهومات. هر کس که هم در عقیده اش محکم و هم در روش و کارهایش با تفکر و خرد انجام شود، اینها عنوان اولی الباب را دارند. دیگر آیه های فراوانی در متن قرآن کریم است که آن جایش سایت نیست و اگر نیاز مبرم بر آن دارید طی شرائطی باید برای شما توضیح داده بشود.

با تشکر از اینکه دردتان را گفتید، گو اینکه بیانمان آنگونه گره گشا نیست، به احتمالی گره گشا باشد. در جواب این رویداد، نمی‌توان به واقع داوری نمود، زیرا بیان شما مظلومیت مادر را اثبات کرد، و ظلم پدر را. چون این بیان بالصراحه و روشن نیست، ما نه حق داریم بگوییم، عمل مادر درست است، و عمل پدر نادرست، یا عکس آن. اینها یک امور پیچیده است. الا اینکه هر انسان در مدار زندگی در برابر کاری که انجام می‌دهد، انتظار و توقعی دارد، که اگر بر آن توقع فائق نشد، درونش به وسوسه و ناامنی و احیاناً به بدخویی مبدل می‌شود، نه اینکه او بدخوست، نه! رویداد خارج که باید او را شادش سازد، آن رویداد یا بی‌ثمر است، یا کم‌ثمر است. و چون در می‌یابد که به حقش نرسیده، قرار را به بدگویی و بدرفتاری می‌نهد. اعم است از اینکه این پدر باشد یا مادر باشد. اما آنهایی که ناظر این صحنه‌اند، اگر افرادی با تفکر و تامل باشند، نمی‌گذراند صحنه به صورت جدال و بدگویی رود. کاری می‌کنند، که اگر حق به تمامه به صاحب حق نرود، یا نرسد، مقداری حق را به صاحب حق می‌دهند. شما که برآنید مادر از رفتار پدر روحیه‌اش به عصبانیت مبدل شده، این مادر چرا به سوی عاطفه نمی رود؟ چرا به محبت نمی رود؟ چرا به تهاجم انتقام می پردازد؟ چون می‌خواهد انتقام بگیرد که به عصبانیت تبدیل می‌شود. اما اگر آن مادر که طرف مقابل قرار گرفته و عصبانی می‌شود و زندگی را به صورت بحران برای فرزندانش فراهم نموده روشش را عوض کند. هرآنگاه از همسرش آزردگی یافت به جای جواب بیهوده به گفته های پر مهر بپردازد و همانگونه که دین دستور داده که زندگی زن و جهادی که برای زن است حسن تبعل برای او باشد یعنی از زن نخواسته اند زیاد به عبادت بپردازد، از زن نخواسته اند زیاد به کارهای زندگی اقدام بپردازد زیرا زن بطانه همسرش است یعنی آستر لباس زندگی همسرش است. آستر نباید از قواره بیافتد، باید در درخشش باقی یماند. دین می گوید هرگاه مرد وارد می شود اگر زن دریافت عصبانی است تا او را آرامشش نسازد گره به ابرو نیاندازد. دین دستور می دهد هرگاه که مرد به خانه وارد می شود، زن اگر هم در رنج و اندوه است، رنج و اندوهش را پنهان بدارد دین دیوانه حرف نمی زند، عاقلانه حرف می زند، تا اساس و رشته زندگی بر اثر ناهمانگی و ناهنجاری زن به هم نخورد آری اگر مرد بیهوده بهانه بگیرد باید دگرانی که در کنار او هستند، از او دلیل را طلب کنند نه شدتش بدهند. یعنی شما فرزندان، هر که هستید و هر چه هستید، اگر پدرخانواده روشش ناملایم و نامساعد باشد، آرام در خلوت در کنارش بنشینید آرام آرام علت را از او جویا شوید، آنگاه که جویا شدید اگر دریافتید می توانید معالجه کنید به معالجه اش بپردازید و اگر نمی توانید معالجه کنید با شخصی که از خاندانتان هست مشورت بنمایید و از او بخواهید در کنار این پدر زمانی طولانی بنشیند، و از او دردش را خود جویا گردد و پس از اینکه دردش را جویا گشت او به درمان درد اقدام ورزد. اما اگر این پدر بیهود حرف بزند، باز هم با جدال برای منع اش نروند زیرا او خود را بزرگ خاندان می دانند و توهین است بر او که کوچکتر از او بخواهد او را ادبش نماید بهتر این است دردهای زندگی خود را از این گفته‌ها که بیان شد و ریشه دینی دارد، جویا شوید. نه اینکه شما و مادرتان در خصم باشید. نیروی خصم و بدبینی را از زندگی پدر و مادر بردارید و با دید محبت و دید دوستی به این پدر و مادر بنگیرید. شاید مقداری بیانمان تاثیر برای زندگی تان باشید!! و بهترآن است اگر شما فرزند می خواهید پدر و مادر را نکوهش در عملشان بکنید بجای نکوهش ببینید چه چیز را دوست دارند. آنچه دوست دارند را در حد توان برای آنها آماده سازید و به آنها بگویید این کتاب را یا این کالا را مثلا برایتان فراهم نمودیم تا خوشحال شوید. زیباتر آن است که جدال نه از مادر و نه از پدر مشاهده شود. و محیط را پر از مهر بسازید نه پر از امر و نهی و نازیبایی. زیرا شما فرزندان حق این بیان از آن شما نیست. این هم سهم هر سه گروه که بیان شد. امید است با توفیق الهی محیط زندگی شما محیطی صمیمانه و پر از مهر قرار بگیرد. دنیا باید بداند زن به مرد و مرد به زن نیاز دارد. نیازها متفاوتند، در هر زمانی از عمر نوعی نیاز حاکم است.