پرسش و پاسخ | صفحه 109

رشح: حالت اشراقی دارد. یعنی چون چهره بروز می دهد، اثر هم می نهد. در حقیقت اثر او بروز اوست اثر او چهره اوست. این است که پیرامون حضرت باریتعالی، افعال قدیسش را گاهی تعبیر به رشح کرده اند آنگاه که دلهای تاریک روشن گردد. و اما فیض: در عنایت فیاض است. یعنی اول به او عنایت می کند و سپس فیض اش را به او مرحمت می فرماید. به دیگر عبارت، توفیق ها در عبادات و کمال هر انسان فیض است و بیداری دل رشح است. ناگفته نماند در اینها نه تقدم است و نه تاخر. تعبیر تقدمی و تاخری از ما انسان ناقص است.

چرا ما هرگاه که لازم شد در مباحثمان از هم فلاسفه متاله و حکمای دینی و اسلامی و هم از فلاسفه شرق مانند کانت و دکارت و هم از فلاسفه غرب مانند دیوید هیوم، بارکلی و امثال آن به هنگام لزوم بحث می شود. چون پرسش ها در این مورد نیست ما هم به جواب آن نپرداختیم. در نشر علم عمدی نباید باشد علم باید گسترده گردد مادامی که زیان به اصل توحید و نبوت و معاد و عصمت نداشته باشد.

ما در همین سایت توضیح دادیم ولی آیه اش را برایتان بیان می کنیم، جزء دهم قرآن «واعلموا انما غنتم من شیء فان لله خمسه و لرسول و لذی القربی..» آیه 41 جزء دهم از سوره انفال. که متن این آیه طبق نظر بسیاری از مفسرین قرآن کریم برآن است که یک پنجم از غنائم یا مازاد بر زندگی اختصاص به رسول و آل رسول که سادات و علما باشند دارد. و روایات فراوانی هم هست و فرمان مراجع عالی مقام هم در این مورد فراوان است. ناگفته نماند مفصلا ما در این باره در سایت جواب دادیم مراجعه بفرمایید. واز هر مرجع عالی مقام که تقلید می فرمایید راجع به این موضوع بپرسید.

با تشکر از اینکه شما ولایتتان از گفته های ما محکم شده، سپاس ولی ولایت در درون شما محکم است، منتهی باید این ولایت را به عنوانین مختلف ابراز نمود. و از ابرازتان سپاس گذار.

آیه که می فرماید ما جن و انس را نیافریدیم مگر برای عبادت. عبادت نه آن است که همان اصطلاحات شرعی باشد. هم پوشیده ها و هم آشکارها باید سعی شان آن باشد که وجودشان، ماهیت شان، برخوردشان، رفتارشان، یکدگر را هم بستایند و هم کمک یار باشند و هم یاری دهنده. چون در توضیح آیه می فرماید: ای یعرفون یعنی هدف از عباد شناخت یکدگر است، هدف از شناخت خیر این به آن برسد و خیر آن به دیگری برسد. بلی هدف ستایش حضرت باری هم هست. چون ستایش ها هم تکوینی اند و هم تشریعی. ولی هدف اصلی خیر این موجود به موجود دیگر رسیدن است. امید است معنی را به واقع بیابید.

جواب: این کلمه اصلا قابل قبول نیست. در صدر اسلام در زمان رسول الله بین مهاجر و انصار عقد اخوت خوانده شد. آنهم در صدر اسلام با فرمان رسول الله. ولی هم اکنون کجا می تواند یک مرد نامحرم با زنی نامحرم خواهرو برادر گردند؟ این کلمات از نظر فقهی قابل قبول نیست. و هیچگاه به یکدگر محرم نخواهند شد.