سپاس شماره 1   - (استاد و نثار بي‌دريغ علم)

خانم غلامي (02/03/1389)

متن سپاس :

سلام استاد. خیلی ممنون استاد از این همه مباحث عالی علمی-فلسفی-حکمی-عرفانی که بر سینه ما می‌ریزید.وقتی پا به این مکتب نگذاشته بودم هر گاه می‌شنیدم که برای خداشناسی اول باید خود را بشناسیم این خود فقط به این ماهیت زمینی که در این عالم ناسونی هست ختم می‌شد.اما از وقتی وارد این مکتب فلسفی-حکمی و عرفانی شدم در یافتم که هر موجودی و هر انسانی علاوه بر این ماهیت دارای عقل و نفس و روح و عشق و مدرکات در عالم مجردات است که شما استاد عزیز و حکیم وارسته در هر کدام از این زمینه ها تحقیقات عالی انجام داده‌اید و بی دریغ آن را بر سینه ما می ریزید.
واقعا از شما ممنون استاد .
از خدای متعال که این لطف را شامل ما کرد تا وارد این مسیر شویم خواستارم عنایت خودرا شامل ما گرداند تا در زیر سایه شما استاد عالی قدر محقق و فیلسوف متاله (حضرت استاد موسوی) این مطالب علمی فلسفی حکمی و عرفانی بر جان ما بنشیند و فقط در این لفظ باقی نمانیم.
استاد عزیز وقتی درس گرفتم که پی و رگ و خون و استخوانم و ذره ذره های بدنم ذکر محمدا رسول الله علی ولی الله و فاطمه عصمت الله می‌گویند به خودم افتخار کردم که این جسم چقدر آسمانیست و برخی انسانها به شیوه‌ای زندگی می کنند که به پوچی می‌رسند و در مقابل انسا‌ن‌هائی هم هستند همچون ... صحابه درسي كه در مسیر استادی گرانقدر و متاله چون شما قرار گرفته و جسم زمینی دارند.اما رفتار گفتار نگاه و نشست و برخواست آنها نور الهی می‌گیرد و آن‌جاست که معنای واقعی انسان بودن را درک می‌کنند.
معنای واقعی خودشناسی که مقدمه خدا شناسی‌ است را درک می‌کنند و این میسر نیست جز اینکه خاضعانه و خالصانه دراین مکتب بمانیم.
*** خیلی ممنون استاد ***
با تشکر فراوان از زحمات بی دریغ شما