|
«بسمهتعالي»
رقص
طبیعت هر موجود از کجاست؟!
ای دوستان ربانی، چند
لحظه تأمل!!
این
بار چند لحظه تأمل نه در سخن
"استاد"، بلکه یک
اشارت "استاد"!! آن گاه
که حکم سکوت بر زبان نهاده ولی نگاه نافذش سرّی را گویا!
-
دل به آستانش به
تضرع آمد که: «چه باشد اگر این زنگ از آئینه دل ما بزدایی؟
و حق را در مرآت حقیقت بنمایی؟ و از شجره علم خود در این وادی شهدی بخشی؟»
-
در لحظه یافتم خوان افضال او هماره نهاده و در عالم دل
جای هیچ منت نیست!
لذاست برای شما بیان، و از شما توجه، باشد در میان هیاهویی که برای خود
ساخته اید، چند لحظه ای تأمل مؤثر باشد!!
بدان!
«ماهیت انسان همان چیزی است که
می خواهد!»
آری، گویند من و تو تجسم خواسته ها و اراده هایمان هستیم، آنچه
بخواهیم، اختیار داریم که انجام بدهیم!! گویند: بشر
چیزی جز عمل خواسته های خودش نیست، و همین، دلیل آن است که آزاد و مختار
است!
اما یک سؤال:
آیا واقعاً
آزاد است؟! یا از این آزادی و مختاری با لفظش سرگردان است؟!
تابحال از خود پرسیده اید آیا واقعاً خواسته
های ما و شما از درون خودمان جوشیده؟ یا تزریق از سویی دگر است؟!
براستی، آنچه در بین بشریت ریخته شده و بشر
به آن خو گرفته، از چه بینشی است؟ و این بینش از کدام مکتب است و پایه گذار
آن کیست؟!
این که این صفت را عالی می دانی و آن را
دانی، این شغل را خوب می دانی و آن را پست، این پوشش را زیبا می دانی و آن
را نازیبا
(که نامش را "فرهنگ" گذاشته اند) این
فرهنگ از کجا سیراب شده؟ یا می شود؟!
این که پوششی در یک دوران زیبا، و در دورانی
دیگر نازیبا معرفی می شود، بشر را چون رقاصی ناموزون ساخته است که هر روز
رنگی و شیوه ای را برای خود
می گزیند!!
سارتر در کتاب آگزیست ها
(نسیونالیسمی ها) گوید: «بشر مسئول وجود
خودش است» اما باید پرسید: کی؟ کجا؟ و چگونه؟!
آری، حتی میل ما و خواسته ما را از جایی به
ما داده اند که صاحب این خواسته شدیم! باید دید آن
مأمن که این شیوه را بر جان انسان فرو ریخت، آیا ریشه حقه داشته؟ یا خیر،
با غرضی این ترفند را پیاده نموده؟! و بشر را چون گوسفندانی
مطیع بار آورده
که می دانند تشنه اند و در صحرایی سرگردان پی آب می گردند،
اما گاهی آب شیرین به آنها اصل معرفی شده، گاهی آب شور، گاهی آب تلخ و حتی
گاهی آب لجن!!!
محقق و فیلسوف متأله حضرت استاد موسوی:
این
است که همه محققان برآنند هر چند تکنیک با سیستم ماشینیزم نو می شود ولی
غایت های درونی انسان همان گونه فقیر و بدبخت اند
زیرا جرأت نمی کنند خودشان را بروز بدهند!!
ویل دورانت نیز در لذات فلسفه اش گوید: «علم
ترقی کرده، ولی اخلاق و انسانیت نه تنها ترقی نکرده بلکه تنزل یافته!»،
این از همان است که انسان یا به غایت واقعی
اش
توجه ننموده، یا آنچه را طالب است، جرأت آشکار نمودنش را نداشته است!!
|
پس بدان!
خروج از بیت حیوانیت و رسیدن به شهر
انسانیت تنها با علم میسر نیست، بدون "دین" و "عرفان" لایمکن!
بدون "عشق واقعی" به اصل خواسته های
حق نمی رسند. |
شرح این ماجرا را بگذار تا وقتی دگر!! |