در آن حال فرمان به کهکشان نوری صادر می‌گردد, و سپس به اوج و موج‌های دریا, و سپس به جهان گیاهان, و سپس به نیروی تحرک عالم , و آن‌گاه به نیروها و خواسته‌هایی که در درون این پدیده‌ها ذکر شده نهفته‌اند.

 صدور فرمان از سوی باری تعالی حاصل؛ یعنی هر آنگاه که قرار باشد نفس و بدن یا نفس و جسم جفت هم گردند و گامی به جهان ناسوت نهند, نیاز به تغذیه, و نمو(رشد) و تکامل لازم و ضرور  و منابع انرژی‌ها و روزی‌ها که آن روان و تن را باید به برگیرند به ناچار به همراه حمل می‌کنند تا آن جسم و تن به نیروی لایق نوعی خود فرا رسد؛  نام این روزی است که سهم هر جسم و جان یعنی انسان جهان ناسوتی اعطا شده و خواهد شد.

• ولی ای بیننده, ای شنونده توجه داشته باش!

 حکمت اجازه نمی‌دهد همگان یکسان در فرا گرفتن روزی شان باشند.

 از این رو در یک لحظه ده‌ها طفل یا انسان از جهان بطن مادر به این جهان ناسوتی روان, و برای هر یک از آنان سهمی و رزقی بخصوص خواهد بود.

 تا کدامین غالب آید در نبرد                             زین دوگانه تا کدامین برد نرد

یعنی همه این پدیده‌ها یا انسان آینده در تکاپوی فراگرفتن روزی خویش اند, کدامیک گواراتر و کدامیک دلنشین تر و کدامیک پرشهدتر و کدامیک پرصفاتر باشند؟

 این از اثرات جوهره این انسان آینده است. این از اثرات خاص انسان آینده است.

 چنانی که نیروهای شوری یا بی‌رمقی که در هر جسمی نمایان می‌گردد در اوج میل یا در اوج بی‌میلی به خود جسم و تن ارتباط دارند و الا از سوی مبدأ فیاض در اعطاء روزی و رزق نه امساک است و نه بخل و نه منع این خود هست که باید آنچه خواهد به درخواست آن اقدام ورزد.

 آنگاه که پذیرا شدیم که ظرفیت و استعداد و لیاقت و شایستگی‌ها از عینیت جسم و نفس‌اند، در صورتی که ارباب تناسخ معتقدند این نفس به دیگر تن پس از انهدام جسمش وارد می‌شود,  به کدام جسم؟