يعني آن لحظه‌اي که او در بطن مادرش از چپ به راست و از راست به چپ غلطان شد، خود هويت يافت، يک شکوه يافت؛ هويتش گردن و پيشاني و چشمان و گلوگاه و سينه و عضد و پاها و هيئتش را پر کردي؛ او از جهت راست به چپ در بطن مادر خيزشي کرد و جان آن خيزش آن است که با زبان حال و مقال اين گونه گفت:

       اي مادر، من خود خود شدم؛ يعني تاکنون من تو بودم، تا کنون خون تو بودم، تاکنون پي تو بودم، تاکنون رگ تو بودم، تاکنون در تن تو بودم، تاکنون "من"ي وجود نداشت ولي هم اکنون "منم" ! من غير "تو"ام،

       حالا اين هويتي که دارد او را "هوي هوي" مي‌کند و او را مي‌سازد، چه گوهري است؟ آن يا عشق اوست،يا روح اوست، يا نفس اوست، يا مدرکات او يا جهان مجردات او. وقتي که اينها از آن وي شد يعني نفس با اين بازو، روح با اين سر، مدرکات با اين قلب، تمام مزايا با اين اندام و عشق با مجموعه اين ها عجين شد، اسمش را هويت گذاشته‌اند.

       آري، جامعه شناسان يک تعبير کرده‌اند مي‌گويند محيط انسان هويت انسان، فرهنگ انسان هويت انسان، زندگي انسان هويت انسان، علم انسان هويت انسان ولي فلاسفه، حکما و عرفا هويت هر موجود را در مفارقات عيني او دانند، در مفارقات تجردي او دانند و اين مفارقات بايد در امانت براي صاحبش بماند.

اگر اين هوياتي که گفتيم از بدن منسلخ گردند، از بدن دور گردند کجا مي‌خواهند بروند؟

يعني اين کبوتري که از لانه هجرت نموده با توجه بر اين‌که مجموعه مجرداتش هويت اوست، مثال را به حضرت صدرا نهاديم، ابن سينا هم همان است، ابوريحان هم همان است، محمد بن يعقوب کليني هم همان است، همه 6 ميليارد انسان جهان همانند. هر کدام يک هويتي دارند که به خودشان اختصاص دارد اگر اين هويت در بيايد به کجا برود؟

با اين مقدمه‌اي که بيان نموديم تمام عالم اگر برهان گردد بر عليه تناسخ پذيرا نخواهد بود و نخواهد شد. زيرا هويت ها قابل تعويض نيستند هويت هر کس به خودش اختصاص دارد و بس.

اين خود برهاني است بر اين که تناسخ نامطلوب است و درست نيست.