راز و رمز سخن در زيبايي‌هاي سعادت فرو مي‌ريزد به راستي  سعادت  حقيقي  از چه گذر حاصل مي شود؟ 

نظرات مختلف‌اند و هر يك از مكاتيب سعادت را بگونه‌اي تعريف نموده‌اند.

اما حضرت صدرا سعادت را اينگونه گويند:

اجل السعادات سعادة القوي الباطنيه  كه حقيقت سعادت را از درون بشر جويند:

ابراز سخن آن است كه جهان، جهان نياز است. همه بايد اين نياز را هم بدانند و هم بجويند و هم بخواهند و به دور نياز چون صنمي كه اشرفيت او و زيبايي او در عين او باشد طواف كنند تا به لقاي آن نياز امتياز گيرند. آري هر امتيازي پس از لذت حاصل مي‌شود.

چنانيكه ارسطو عينيت سعادت را از جان لذت چشيده است.

براي تفهيم اين بحث از بالاترين منابع و محكمترين محكمات الهي و از قرآن حق بايد استمداد كرد. بنابراين آنچه از ديد قرآن مي‌توان يافت آيات فراواني است كه انسان را به تعقل و تفكر فرا خوانده يعني به جاي رياضت‌هاي نازيباي مرتاضان به منهاي اين به تفكرات عقلي و يافتن حكمهاي واقعي به اصل سعادت هدايت فرموده است.  

تكون لها من البهجة و السعادة   آن زماني كه اينگونه بازگشت، يك بهجت و سعادتي مي‌يابد.

با تو هستم، تو كه دل به اين حقائق سپردي، شيوه‌هاي هستي را در خود از تفكرات فكري و عقلي با پر شدن از نشانه‌هاي روحاني و انساني فرا خواهي يافت.

يكي از صحابه فلسفه، حكمت و عرفان