اين جلد هفتم اسفار طبق روشي است كه در انتشارات تقسيم شده يعني مدتها جزوات ابن سينا و بعد از آن ابونصر و بعد از آن ابوريحان و ساير بزرگان تا مـولانـا ملاصدرا(اعلي ا... مقامه) رسيد، ‌اين جزوات در گوشه‌هاي خـفته و بي صدا در سكون، و گاهي گرد و غبار آنها را مي‌پوشاند و كسي به سراغ آنها نمي‌رفت كه ببيند در جان اين نوشته‌ها چه عوالمي دور ميزند و چه گوهرهايي نهفته‌اند تا تعدادي از نخبگان و نيكان و والا گوهران پس از رحلت اين شخصيتها پيدا شدند و اندك اندك اين نوشته‌ها را از زاويه‌هاي تاريك و از بين كتابخانه‌ها و يا بعضي از اوراق اين نوشته ها را از كنار بيقوله‌ها كه مقداري از آنها را موش يا حشرات پاره يا جويده بودند، يافتند و هر جمله‌اش را كه دقت نمودند ديدند گوهري دارد كه والا و برتر است و اولين جايي كه نظرات ملاصدرا را چاپ و تكثير نمودند "بمبئي" بود در سرزمين "هندوستان". چون در آنجا مؤسساتي بودند كه نظرات مذهبي و علمي و نظرات فلسفي و عرفاني را عاشق بودند كه اينها را تكثير نمايند و به دلهاي عالم روانه سازند حق هم همين است يعني اگر نوشته هاي اين بزرگواران كه به عنوان نمونه نام برديم اينها تكثير نـمي‌شد چيزي گير كسي نمي‌آمد. احياناً بعضي از افراد و بعضي از كسان اينها به يك جهتي پيوسته مي‌شدند و با يك جهتي ميلي مي‌بستند و پس از اينكه چاپ شد تكثير گشت و به مراكز علمي راه يافت‌، ‌به خانه عرفا مهاجرت كرد، به نزد محققان پر كشيد و در دل شيفتگان جاي گرفت و هم اكنون مشاهده مي‌كنيد اين تكثيرها به صورتي ديگر با وضعي ديگر با بياني ديگر و با وضعي زيباتر جلو مي‌رود.

هدف از اين گفته‌ها اين است كه اولين مرحله از نوشته‌هاي اسفار ملاصدرا در يك جلد بود منتها آن جلد 4 منزل بود كه شامل 4 سفر بود:

آري من در كنار ديگران بودم اما من را جدا كردند از نيستان و من را از آنجا بريدند ولي از نفيرم هر چه هستند ناليده‌اند.

من در عيني كه جدايم، جدا نيستم يعني در عيني كه دورم از او دور نيستم در عيني كه با او نيستم با اويم، ‌در عيني كه ديوار بين من و يار فاصله دارد اما ديوار را پاره مي كنم تا به او آيم و همه اينها را او به من داده. پس يك رشته، ‌يك حالت، ‌يك شوق، ‌يك ارتباط، يك واقعيت، ‌يك مهر، ‌يك اتصال، ‌يك دايره جاذب و مجذوب، ‌يك هيأت طالب و مطلوب بين من و او به جا مانده، و اسم اين را عـشـق گذاشتند.

اين را هم با تو گويم :